Toen begreep ik dat mijn eigen voeten niet mijn probleem zouden zijn

Bij mijn sportschool geloven ze erg in sporttrends, en dan het liefst meerdere trends door elkaar. Dus niet Pilates óf yoga, maar Pilates én yoga én wilde kungfu-schopjes, afgewisseld met meditatiemomenten.

Aan die multidisciplinaire lessen geven ze dan een generieke naam, bijvoorbeeld Body Balance of Body Pump of Body Something. Ik koos voor Body Balance, want ik las in de beschrijving dat dat balans in mijn leven zou brengen.

Ik stond al met mijn gympakje in de zaal toen de leraar zei: „Deze les doen we op blote voeten.” Ai. Niemand had me verteld dat balans met blote voeten samenhing. Anders had ik misschien geen behoefte aan balans gevoeld en een andere les gekozen.

Met mijn gympen nog aan moest ik nu, binnen enkele nanoseconden, bedenken hoe de staat van mijn voeten was. Zouden er pluisjes aan zitten, van mijn sokken? In welke staat van winterwitheid verkeerden ze? Treuzelend trok ik mijn gympen uit. Het viel mee. Zolang het licht gedempt bleef (vanwege de balans had de leraar de lampen gedimd en stompkaarsen aangestoken), zouden ze geen aanstoot geven.

Even later lag ik op de grond, in een van die yogaposes met hondennamen die ik nooit kan uitvoeren zonder het gevoel te hebben dat er te veel bloed naar mijn hoofd stroomt en te weinig naar de rest van mijn lichaam, toen ik ineens oog in oog stond met een ander paar voeten. De voeten van de man voor mij. Hij stond op zijn tenen, de achterkant van zijn voeten duidelijk in zicht. En toen begreep ik dat mijn eigen voeten niet mijn probleem zouden zijn, maar de voeten van anderen.

Gebiologeerd staarde ik naar de laag eelt onder zijn voeten, waarvan ik hier alleen een gekuiste beschrijving zal geven: grijs uitgeslagen, dik en overvloedig. Ik wilde wegkijken, maar net zoals bij andere rampen ging dat niet. Allerlei gedachten drongen zich aan mij op: dat vele mensen met vele eeltlagen eerder op deze vloer hadden gestaan, die ik nu met mijn handen aanraakte (in alweer een andere hondenpose).

De enige manier om deze les door te komen was om mijn ogen stijf dicht te houden tijdens de diverse yogahoudingen. Dat deed ik maar. Toen ik ze even opendeed, zag ik hoe de leraar me goedkeurend aankeek. Waarschijnlijk vond hij mijn gesloten ogen een teken van enorme sereniteit en balans.