Tjallings verhaal

Wat vooraf ging: Tjalling heeft een tijd alleen rondgedwaald, door de ondergrondse wereld, waar hij en Katja op zoek zijn naar Sebastiaan. Tjalling beweert dat hij een stuk dinosaurus heeft gegeten, in het gezelschap van Spiderman, Superman en de Hulk.

Klifhanger 33 Tjallings verhaal illustratie Daan Remmerts de Vries Remmerts de Vries, Daan

„We zaten dus nog steeds om die tafel. We hadden die dino schoon opgegeten. Er waren alleen nog maar botten. ‘Die zijn voor het museum!’ riep de Hulk vrolijk. ‘En nu drinken!’ zei Spiderman. Superman stond op en daarna kwam hij terug. En hij zette een glas bier voor me neer!”

„Heb jij bier gedronken?” vroeg Katja scherp.

„Euh...”, zei ik. „Een beetje, ja. Ik euh... vond ’t best lekker. We werden er in ieder geval wel opgewekt van.”

„Opgewekt?”

„Ja. We zijn toen met z’n vieren gaan zingen.”

„Zingen?! Jij?!”

„Is dat zo gek? Ik kan best zingen, hoor.”

„Wat zongen jullie dan?”

„Het is zo simpel om een held te zijn/ Ritsikidee ritsikidaa/ Want helden voelen zich nooit dom of klein/ Van je tiereliereloempia!”

Katja begon te grinniken.

„Vind jij dat grappig?” vroeg ik.

„Tiereliereloempia”, zei Katja. „Erg heldhaftig. Nou. Maar hoe ben je nu hier terechtgekomen?”

„Dat was toeval”, zei ik. „Ik was dus nog aan het zingen, en ik hoorde er echt bij! Ik had een dino gevangen en ik was een held! Superman vertelde toen van zijn jeugd, hoe hij vroeger altijd ruitjes inkinkelde bij de buren, en als de politie dan kwam, dan vloog hij een klein stukje omhoog. Dat was lachen!”

„Ja, dat klinkt wel weer als echte mannen.”

„Inderdaad ja! Daarna hebben we ook nog gedanst.”

„Gedanst?!”

„Een soort van regendans. Om een vuur. Het was hartstikke gaaf.”

„Gaaf, man.”

„Toen haalde Spiderman een pak tevoorschijn. ‘Jij moet bij ons blijven!’ riep hij. ‘Blijf toch bij ons! Zo gezellig hebben we het in jaren niet gehad!’ Ik denk dat hij een beetje teveel had gedronken.”

„Zo klinkt het wel, ja.”

„Ik kreeg dat pak en heb me omgekleed. ‘Daar is een telefooncel’, zei Superman. Dus even later kwam ik in mijn nieuwe kostuum weer tevoorschijn. En zij begonnen te klappen.”

„Nou is het wel genoeg, zo langzamerhand.”

„Je wou toch horen wat ik had meegemaakt? Spiderman zei: ‘Draag dit kostuum met trots! En als je het wilt uitproberen, dan is daar een gebouw.’ Dus ben ik in de richting gelopen die hij aanwees. En daar stond dit gebouw! En daar was jij toen. En ik maar denken dat ik in het oerwoud was!”

„Waar is dat oerwoud nu dan?”

Ik keek rond. Het enig wat ik zag was een vlakte met huizen en straten, en in de verte die rotsen. Ik haalde mijn schouders op.

„Alles ziet er anders uit met bril.”

„Ja”, zei Katja. „Dat heb ik ook gemerkt.”

Ze stond op.

„Ga je mee, superheld?” vroeg ze. „Sebastiaan wacht op ons.”

Wordt vervolgd