Publiek helemaal weg van The Shins

Concert: The Shins. Gehoord: 5/4 Paradiso, Amsterdam.

The Shins begrijp ik niet. Of beter gezegd, hun aanhang begrijp ik niet. Ik hoor niet meer dan goed gemaakte gitaarliedjes met een indie-randje. Mooi wisselend tussen lieftallig en licht wrang; met ijle keyboardaccenten en een zanger die in verschillende registers raad weet – inderdaad.

Maar dan de fans. Het optreden van The Shins in Paradiso, gisteravond, was in drie uur uitverkocht. Hun cd’s, hoewel uitgebracht door de kleine platenmaatschappij SubPop (ooit van Nirvana), zijn kassuccessen. De zegetocht voor de band uit Albuquerque, New Mexico, begon met de derde cd Shutes Too Narrow, in 2003. De opvolger, het begin dit jaar verschenen Wincing The Night Away, haalde in de eerste week de beste verkoopcijfers voor SubPop ooit.

De sfeer in Paradiso was verwachtingsvol. Hier viel wellicht iets te ontdekken over de attractie van de groep. De samenstelling van het publiek gaf geen aanknopingspunt, dat was een dwarsdoorsnee van de witte goed opgeleide bevolking: van studentikoos tot 60+. „Zo prachtig melancholisch”, omschreef een zelfverklaarde vrouwelijke fan de muziek. „Geniale popmuziek”, zei een man. „Zo muzikaal, hoe die gitaarakkoorden tegen de zanglijnen ingaan”, omschreef een ander.

En toen begon het. Vijf mannen namen hun plaatsen in, gorden gitaren om en namen drumstokken ter hand. Ze begonnen met de drie eerste nummers van hun laatste cd. Voor sommige liedjes kwam de zangeres van het voorprogramma, Viva Voce, erbij om Emmylou Harris-achtige achtergrondzang te leveren. De verlichting was summier, afwisselend blauw en goud.

De vijf Shins zien er uit als leraren. Ze blijven op hun plaatsen staan, en hippen een beetje op de maat. Zanger James Mercer heeft een zorgelijke uitdrukking. Dat heeft vast te maken met zijn zanglijnen die vaak klinken alsof hij tegen een stroom van gitaarriffs inzwemt. „Gevoelig, die hoge zang”, zegt iemand naast me.

Toegegeven, de ‘sound’ is mooi afgewogen, met hier en daar de Beach Boys-echo, en wat sluimerend bombast van keyboards. Het geluid was ook prima, niet te hard, en alles goed te onderscheiden. De live-versies van de liedjes zijn, zoals het hoort, pittiger dan op cd.

Ik sta erbij en kijk ernaar.

Het was grandioos, zeggen de fans na afloop. Die zang, die melodieën – dat zijn niet zomaar melodieën! Zoveel ingenieuzer dan bij andere bands! Teleurgesteld ga ik naar huis, als de enige hond die de hoge frequenties niet kan horen.