Door de grenzen van het raamkozijn

Fotografen en kunstenaars kiezen in ‘Kiek’ hun favoriete foto. Deze week de kiek van fotografe Cleo Campert (1963) uit Amsterdam.

‘Deze foto hangt bij mij thuis. Iedereen die op bezoek komt en ernaar kijkt heeft er wel iets over te zeggen. Ik raak er ook nog steeds van onder de indruk. Het contrast van die huiskamer met die jas en het wereldnieuws dat zich op dat moment daarbuiten afspeelt. Het is eigenlijk zelden dat je zo’n persoonlijk beeld van de Twin Towers ziet.

„Drie weken na de aanslagen op het WTC was ik in New York. Overal hingen foto’s van 9/11 in de winkeletalages. Je kon beelden van de Twin Towers kopen, vaak werd de opbrengst aan een goed doel besteed. Ik wilde wel iets van beeldmateriaal mee naar huis nemen, maar wist niet precies wat. Toen ging ik met een vriend mee naar een feestje van een kunstenares. Zij liet mij de foto’s zien die zij had gemaakt van de aanslag. Ik heb haar meteen gevraagd of ik deze foto van haar kon kopen. Ik mocht ’m hebben.

„Ik heb later pas goed begrepen waarom deze foto zo belangrijk voor me is. Dit beeld is documentair en persoonlijk tegelijkertijd; indirect zegt het veel over mijn eigen werk.

„Al voor 9/11 was ik bezig met een serie over ‘wachten’. Ik fotografeer mensen op verschillende plekken op de wereld. Vaak breng ik ze zo in beeld dat het lijkt alsof ze wachten op iets wat niet komt. Een paar jaar terug kwam ik erachter dat ik vaak mijzelf herkende in de mensen die ik portretteerde. Toen heb ik besloten om persoonlijker werk te gaan maken en ben ik mijn jeugdherinneringen gaan fotograferen.

„Ik ben opgegroeid in een flatgebouw in Bijlmermeer. Ik ben naar de Bijlmer teruggegaan en heb een flat gehuurd. Vervolgens heb ik modellen gevraagd zo te poseren dat het beeld precies overeenkomt met scenes uit mijn verleden. Wat ik ooit op een afstandelijke manier wilde documenteren, werd langzamerhand steeds kleiner, persoonlijker. Dat geldt ook voor deze foto. Het beeld van die brandende torens kent iedereen. Maar hier wordt die hele grote gebeurtenis door de grenzen van het raamkozijn teruggebracht tot iets kleins en persoonlijks. Dat raakt.”