The Rifles: nog meer new wave

Concert: The Rifles. Gehoord: 16/2 Melkweg, Amsterdam. Herhaling: 6/4 Tivoli, Utrecht; 7/4 Paaspop, Schijndel.

Muziekliefhebbers van 35+ komen de laatste tijd flink aan hun trekken. De hoeveelheid Britse bands die teruggrijpt op de de hoogtijdagen van de Britse new wave groeit nog steeds. Na groot enthousiasme voor Hard-Fi, Ordinary Boys en Dirty Pretty Things mocht afgelopen week de Londense band The Rifles in ons land triomferen met hun versie van Londen 1978.

De dertigers waren in de Melkweg dan ook in groten getale aanwezig, en vormden een tevreden haag om de moshpit waar de jongeren stonden te springen. Dat men hier warm voor loopt zegt iets over de honger naar een vertrouwd geluid. Want The Rifles is een onopvallende band. Over de podiumpresentatie en de uitstraling van zanger/gitarist Joel Stoker en de drie anderen is, afgezien van Stokers linkshandigheid, weinig te melden.

Die kleurloosheid wordt goeddeels gecompenseerd door de gedegen en toegewijde omgang met het erfgoed. Vooral de stijl van The Jam is hier terug te horen, met dank aan Joel Stoker, die meer als Paul Weller klinkt dan Paul Weller zelf. Want Stoker kan zingen op een toon die ruziënd en melodieus tegelijk is. Dat geeft hem een aangenaam verbeten stijl, nog extra onderstreept door de kortaffe gitaarakkoorden van Lucas Crowther. Met weinig adempauze stoomde de band binnen een uur door het repertoire. Liedjes als Local Boy, She’s Got Standards en Peace And Quiet werden door het publiek woordelijk meegezongen.

Dat hun versie van Rat Race, een nummer van The Specials uit 1980, sneller en ongeduldiger werd uitgevoerd dan het origineel, mocht de pret niet drukken en bracht toch nog een verschil met het verleden aan het licht. Kennelijk ligt ons tempo tegenwoordig vanzelfsprekend hoger.