Man voyeur van eigen vrouw in ‘Imago’

Voorstelling: Imago van Ulrich Hub door Het Vervolg. Regie: Léon van der Sanden. Gezien: 4/4 Derlon Theater, Maastricht. Te zien t/m 28/4 aldaar. Inl.: 043-3503050; wwww.hetvervolg.nl

Het taalgebruik is wonderlijk kuis in het toneelstuk Imago (2004) van de Duitse schrijver Ulrich Hub. Het stuk draait om seks, lust en snelle bevrediging, maar acteur Romijn Conen en actrice Bien de Moor uiten zich in fraaie zinnen. Ook het lichte, ruimtelijke decor van Catharina Scholten met uitvergrote foto’s van rozen en margrieten stelt de toeschouwer gerust. Op een verstild videobeeld beweegt slapend meisje af en toe haar bovenlip en zucht ze.

Dan volgt de theatrale openingsroffel: de man laat foto’s van zijn vrouw zien aan een vriendin. Die foto’s nam de echtgenoot stiekem van haar op hotelkamers, waar zij meerdere mannen ontving. ‘Smerige foto's’, dat is het hardste oordeel dat valt. De toeschouwer heeft geen idee. De foto’s blijven abstract, kunstzinnig misschien. De man is voyeur van zijn overspelige vrouw. De toeschouwer kijkt naar de witte rozen en het slapende kind. En probeert zich de foto’s voor te stellen.

Imago is op raadselachtige wijze boeiend. Het verhaal van overspel verschuift geleidelijk naar de achtergrond. Dan schiet me te binnen: dit lijkt op Pinter, dit is als De minnaar. Man en vrouw vermaken elkaar met rollenspelletjes om het liefdesvuur brandend te houden. Het is vooral actrice Bien de Moor die deze gedachte oproept. Zij vertolkt het kirrende kindvrouwtje, het kokette speelmeisje dat zogenaamd ontsteld is door de hotelkamerporno van haar vriendin. De Moor speelt effectief over de top. Tegenspeler Romijn Conen zoekt naar steeds meer pathos in de rol van vernederde.

De seksueel hongerige vrouw bestaat niet, het kind evenmin: alles berust op fantasie. Aan het slot verhaalt De Moor hoe zij de gruwelijke verwonde en verminkte vrouw haar huis heeft binnengesleurd. Hier wordt de duivel van seksuele waanzin uitgedreven.

Imago heeft iets naargeestigs; het is kil en tegelijk emotioneel. Het stemt somber. De foto’s zijn een sterk gegeven maar kunnen niet het stuk van bijna twee uur dragen. Spel, decor en vernuftige regie zorgen ervoor dat de toeschouwer als in een spiegelpaleis steeds meer facetten van een drama ziet, waarin pikante foto’s een voorbije liefde moeten redden.