Blanchett als emotieloze femme fatale

scene uit de film The Good German (2006) George Clooney Cate Blanchett

The Good GermanRegie: Steven Soderbergh. Met: George Clooney, Cate Blanchett, Tobey Maguire. In: 6 bioscopen.

„Now, now... Here’s looking at you kid.” Je hoort het George Clooney bijna zeggen op het moment dat hij tegenover Cate Blanchett staat op het vliegveld. Een van de scènes uit The Good German verwijst overduidelijk naar de eindscène uit Casablanca, de beroemde film uit 1942 waar Ilsa Lund (Ingrid Bergman) zich moet losrukken uit de armen van Rick Blaine (Humphrey Bogart) om in een ronkend vliegtuig te stappen. Een dramatisch moment omdat beide geliefden weten dat ze elkaar nooit meer zullen wederzien.

Een soortgelijke hopeloze liefdesaffaire speelt zich af tussen de Amerikaan Jake Geismer (Clooney) en de Duitse Lena Brandt (Blanchett) – en het eindigt ook op een vliegveld bij nacht. In The Good German, gebaseerd op het boek uit 2001 van de Amerikaanse thrillerauteur Joseph Kanon, speelt Clooney een oorlogscorrespondent die in 1945 verslag doet van de conferentie van Potsdam waar belangrijke beslissingen worden genomen over de toekomst van Duitsland.

Eenmaal in Berlijn stuit Clooney op zijn oude geliefde Lena Brandt die inmiddels een affaire heeft met Jake’s chauffeur Tully. Als Tully (Tobey Maguire) op mysterieuze wijze wordt vermoord, komt Jake erachter dat Lena allerlei geheimen voor hem achterhoudt. Hij wil haar helpen maar ziet niet wie zij is geworden: een verbitterde vrouw die alles heeft opgeofferd om te kunnen overleven.

Regisseur Steven Soderbergh wilde met deze film een hommage leveren aan de film noir en andere klassieke oorlogsfilms die in de jaren ’40 en ’50 in Hollywood werden geproduceerd. The Good German nam hij op met de technieken uit 1945: zwart-wit, beperkt licht, zonder moderne zoomlenzen en met ouderwetse microfoons boven de acteurs. Het enorme budget (30 miljoen euro) dat Soderbergh tot zijn beschikking had, gaf hem de mogelijkheid om, los van archiefmateriaal dat hij gebruikte, de enorme decors van de ruïnes in Berlijn na te bouwen.

Het resultaat is een film noir over film noir. En dat is jammer. The Good German gaat te veel over stijl en sfeer. Bovendien heeft de maker zich zo gericht op de twists en turns in het plot dat iedere vorm van emotie eruit is verdwenen.

Blanchett is in haar rol van Lena zo onbenaderbaar dat het woord liefde nog eerder op Hannibal Lecter van toepassing is.

In feite is The Good German vooral een film voor filmmakers. Soderberghs keuze om strak geregisseerde opnames af te wisselen met archiefmateriaal maakt de opgelegde gestileerdheid des te pijnlijker. De ruwe en doorgroefde koppen van de echte Duitsers en de vlekkerige beelden van een sigaar rokende Stalin staan in schril contrast met de Hollywood-glamour van Clooney en Blanchett.

Uiteindelijk gaat de film niet over Duitsland maar over Hollywood. Wie Clooney ziet, denkt aan Bogart. Wie Blanchett hoort, denkt aan Dietrich. En uiteindelijk is een film die te veel uitnodigt om over andere films te gaan mijmeren, gewoon niet boeiend genoeg.