O guttegut, wat dromen ze allemaal van anale seks

Destricted. Regie: Gaspar Noé, Matthew Barney, Larry Clark, Marina Abramovic, Richard Prince, Sam Taylor-Wood, Marco Brambilla. In: Rialto, Amsterdam. Voor meer vertoningplaatsen zie: www.filmfreaks.nl.

Rasprovocateur Gaspar Noé schreef al eens filmgeschiedenis met de langste verkrachtingsscène aller tijden (9 minuten) in zijn rape/revenge-film Irréversible (2002). Of is dat het soort filmgeschiedenis dat thuishoort in het Guinness Book of Records? De Argentijnse Fransman weet in ieder geval hoe hij een schandaalsuccesje moet veroorzaken. De door hem geïnitieerde omnibusfilm Destricted heeft daarvoor ook weer alle goede papieren in huis. De zeven meewerkende regisseurs, waaronder collega-agent provocateurs Larry Clark (Kids, Bully) en Matthew Barney (Cremaster Cycle) werd gevraagd de grens tussen kunst en porno op te zoeken. Om door middel van het artistieke het seksuele van z’n restricties te ontdoen. Vandaar de titel. Waarom dat moet, of waarom deze regisseurs (met Noé voorop) dat zouden willen, is eigenlijk de enige vraag die ik door middel van die zeven kortfilms graag beantwoord zou willen zien. Maar het mag geen verbazing wekken dat dat ook juist de enige vraag is die zij niet slagen te beantwoorden. Waarschijnlijk omdat het seksuele nooit helemaal zonder taboes kan. Want hoe komt het anders dat de enige twee bijdragen die iets in de taboesfeer proberen, verreweg het meest interessant zijn?

In Impaled bied Larry Clark jonge mannen, net volwassen, de kans om met een pornoactrice al hun door porno gevoede fantasieën uit te leven. Dit morele failliet van een generatie is soms bijna schattig en grappig. Kijk eens hoe deze net-meerderjarige jongens hun geschoren schaamstreek laten zien (net als in de film). Hoor ze beweren dat ze liever op dan in een meisje klaarkomen (tja, discreter drukken zij zich ook niet uit). En o guttegut, wat dromen ze allemaal van anale seks (terwijl de meewerkende ‘adult movie’ actrices zeggen daar echt geen lol aan te beleven).

En hoe ver gaat regisseur Larry Clark – die al eerder verweten is al te lang en al te graag met zijn filmcamera naar die jonge lijven te staren? Larry Clark gaat all the way. Een van de jongens mag inderdaad anaal gaan met een dame. Zijn natte droom blijkt een staaltje onthutsende anti-porno. Clark filmt alles: ook het glijmiddel, de strontsporen en de slappe piemels tussendoor. Zonder montage wordt seks nooit porno.

We fuck alone noemde Noé zijn eigen film, in de van hem bekende baarmoederroze stroboscoopflitsen. In een desoriënterende parallelmontage brengt hij de masturbatiemechanismen van een jongen en een meisje in beeld. Broer en zus? De jeugdgestalten van man en vrouw? Elkaars fantasiebeeld? Het echte verhaal van het filmpje wordt verteld door de soundtrack, die meer dan de beelden de verbeelding prikkelt: flarden van een wiegeliedje, een hartverscheurend krijsende baby, de Gregoriaanse brom van god en zonde. Het is dat babygehuil dat ’t ’m uiteindelijk doet: een kind dat getroost moet worden, maar ja, we fuck alone. Wij krijgen geen kinderen. Wij zijn alleen met onszelf bezig. Wij luisteren niet. En zetten al die creatieve, scheppende krachten die de mens bezit om in iets onvruchtbaars, destructiefs. Kleine dood, grote dood, de Fransen hebben allerlei mooie woorden voor het orgasme.