Mammoetbiefstukken in de aanbieding?

Het Drents Museum in Assen heeft een zeldzame neanderthaler vuistbijl verworven. Het museum kocht de bijl van een tekenlerares die hem in Meppel op straat zag liggen voor een supermarkt. „Een razend knappe vondst”, zegt Jaap Beuker, conservator archeologie van het museum.

In de jaren zestig en zeventig vond maaimachineslijper Tjerk Vermaning in Drenthe ook diverse vuistbijlen. Die bleken allemaal vals. Dit is geen verlate 1-aprilgrap?

„Ik was al bang voor deze reactie. Toen onze pr-afdeling vrijdag het persbericht wilde versturen, heb ik nog gezegd: Wacht nou even, straks gelooft niemand dat het om een echte vuistbijl gaat.”

Hoe kan dat dan, een vuistbijl op straat voor een supermarkt?

„Mammoetbiefstukken in de aanbieding, daar komen neanderthalers op af. Nee, er is een plausibele verklaring. Voor de deur van de winkel waren bestratingswerkzaamheden. Daarvoor is zand uit een zandzuigerij bij Meppel aangevoerd. De stratenmakers gooien stenen in het zand op het plaveisel, om er geen last meer van te hebben. De vuistbijl die meer dan 55.000 jaar ongeschonden de tand des tijds had overleefd, was dit lot ook beschoren. Hij was tegen zoveel geweld helaas niet bestand en brak doormidden. Een passante, mevrouw Ziermans, herkende in een van de stenen het onderste deel van een vuistbijl. Ongeveer 2,5 meter verderop raapte ze ook de rest van het werktuig op. Ongelooflijk knap dat zij de bijl heeft herkend. Het is misschien boerenpsychologie, maar tekenleraressen moeten beter kunnen observeren dan andere mensen.”

De stratenmakers hebben uw dure bijl gebroken. Stelt u hen aansprakelijk?

„De bijl is gelijmd. Van de breuk zie je niks meer.”

Arjen Ribbens