Plussen

Toen ik op de basisschool zat, streed ik met mijn klasgenoten om extra plussen. Die plussen gaven recht op stickervellen met Disney-figuren. Een aantal klasgenoten gaf al op 10-jarige leeftijd de strijd op en ging liever etteren. Die klasgenoten brachten veel tijd door aan een tafel in de hoek van het klaslokaal. Ze schreven dan honderd keer: ‘Ik heb een min bij mijn naam. Ik ben niet loyaal. Net als een Kamerlid met een dubbele nationaliteit.’ Ze konden de letters vormen maar hadden geen idee wat er stond. Degenen die de zin toch onthielden zijn nu Wilders-stemmers en Marijnissen-fans.

Ik streed ondertussen met mijn klasgenoten door. We gaven spreekbeurten over cavia’s en ruimteschepen, begonnen een ‘klassekrant’, leerden het alfabet achterstevoren. Alles voor de extra plus. We mochten van de juffen onze plussen overigens niet vergelijken, het waren „bewust” geen cijfers. We mochten zelf weten of we „voor die plussen gingen” of niet. Ze rekenden ons er niet op af. Wat een hypocriet systeem. Natuurlijk was een plus beter dan een min. Natuurlijk hadden we geen keuze. Hoe konden we ooit in de gratie komen zonder plus?

Er waren ook klasgenoten die nooit een extra plus kregen omdat ze niet konden leren. Wij verdienden een extra plus door hen met engelengeduld uit te leggen wanneer een woord eindigde op een d of een t. Toch hadden degenen die nooit een plus kregen daarbuiten de touwtjes vaak in handen. Ze konden bijvoorbeeld een bikinibandje lostrekken in het zwembad. Dat leverde geen plussen op maar wij, plusstrijders, keken toch tegen die ‘achterstandsleerlingen’ op. Al die plussen gaven ons nooit het gevoel dat we snapten hoe de wereld van schoolplein, zwembad, voetbalveld en winkelcentrum in elkaar zat. De snoepstelende, zwembaddominerende, doelloos rondhangende ‘minwereld’ van de bovenbouw van de basisschool. Onze extra plussen en Disney-stickervellen waren er niets waard. Wij begrepen toen dat je meer hebt aan een dubbele nationaliteit dan aan een dikke extra plus. Liever een Kamerlid met twee moederlanden, dan een populist die plussen belooft. Liever Albayrak dan Marijnissen.

Menno van der Veen

Publicist en programmamaker bij de Balie in Amsterdam.