Maar Funda is niets vergeleken met de Russische websites

Mijn laatste dag in Moskou was aangebroken en ik besloot om mijn broer te helpen met zijn zoektocht naar een huis. Hij is hier al een paar keer verhuisd, steeds iets verder weg van de misère van de Moskouse buitenwijken, waar overal mannen gehurkt bier zitten te drinken en roedels zwerfhonden je op staat achtervolgen. (Overal in Moskou zijn mannen die gehurkt bier drinken en roedels zwerfhonden, maar in de buitenwijken zijn er wel heel veel.)

Moskou is een van de duurste steden van de wereld. Een tweekamerappartement in een volledig afgebladderde flat, waar de metro dag en nacht onderdoor dendert, waar een pregnante pisgeur in de lift hangt en waar de enige mogelijkheid tot boodschappen doen een klein vrouwtje is met een nerinkje onder het trapportaal – zo’n flat kost op zijn minst tweeduizend dollar per maand.

Toch denkt mijn broer dat hij ergens iets aardigs kan vinden, dus zocht hij samen met mij allerlei Moskouse huizensites af. Leuk, dacht ik, want ik ben jarenlang Funda-verslaafd geweest. Maar Funda is niets vergeleken met de Russische websites. Waar je op Funda eindeloos saaie rijtjeshuizen met Leenbakker-interieurtjes aantreft, vind je op Russische huizensites de meest bizarre appartementen.

Bij elke woning staat vermeld onder welke tiran hij gebouwd is (meestal Stalin, die was nogal bouwlustig) en of hij in sovjetstijl is of ‘Euro Remont’, een zelfbedacht makelaarswoord dat betekent dat het huis westerse elementen heeft, zoals een Ikea-lamp of een open keuken.

De foto’s zijn een verhaal apart. Rusland is al enige tijd een kapitalistisch land, maar het appetijtelijk fotograferen van appartementen is hier nog niet doorgedrongen. Mijn broer en ik scrollden langs honderden foto’s van onopgemaakte bedden met vergeelde lakens, close-ups van roestige wc-potten, keukens met de afwas van een jaar en slaapkamers waar diverse, zo niet alle, kledingstukken van de eigenaar op de grond verspreid lagen. Natuurlijk, zo ziet mijn huis er ook weleens uit, maar als ik het zou willen verhuren, zou ik voor de foto mijn kleren even onder mijn bed leggen en een heerlijk geurende appeltaart op het aanrecht zetten. Vooral als ik duizenden dollars voor mijn huis zou vragen.

Maar misschien begrijpen de Russen de wetten van vraag en aanbod wel veel beter dan ik. In een stad waar duizenden rijke ex-pats wanhopig op zoek zijn naar een huis, hoef je je vuile was niet te verstoppen.