Een jaar de cel in voor zes weken vakantie

Wie komt er bij de rechter en waarom? Een veroordeelde pedoseksueel ging zes weken naar Thailand. De reclassering had het hem verboden.

Niets aan de verdachte is opvallend. Grijzend haar, grijze trui en broek, bruine schoenen. De rechters van de Haagse rechtbank begroeten Willem A. zoals je een portier begroet. Terloops. En dan buigen ze zich weer over hun stukken.

Nog geen jaar geleden zat Willem voor dezelfde drie rechters. Willem A. uit Zandeweer (Groningen), 48 jaar, bioloog en ex-leraar, msn’de in het najaar van 2005 met drie meisjes van 13 en 16 uit Gouda. Hij liet zijn broek zakken voor de webcam en vroeg de meisjes hetzelfde te doen. „Ik houd van jonge kutjes”, chatte hij. En: „Als jullie je kutje laten zien, ga ik rukken.”

Toen kwam de moeder van een van de meisjes thuis. Ze deed aangifte. Op de computer van Willem A. werden 2.185 kinderpornofoto’s en 85 filmpjes gevonden, ook van meisjes die hij wél naakt voor de webcam had gekregen.

De straf die Willem A. vorig jaar kreeg, viel eigenlijk nog reuze mee. Dertien maanden cel, waarvan twaalf maanden voorwaardelijk. Hij hoefde niet de gevangenis in als hij zich zou laten behandelen én als hij zou luisteren naar de reclassering. Behandeld werd hij wel, maar luisteren deed hij niet. Willem A. wilde zes weken met vakantie naar Thailand, de mevrouw van de reclassering vond dat geen goed idee. Willem ging toch. En daarom zit hij nu weer voor de rechters.

Rechter Poustochkine geeft het woord aan de rechter naast hem, een jonge vrouw. Zij ontploft.

– U doet gewoon waar u zin in hebt, begint ze.

In lijzig Gronings mompelt Willem een serie antwoorden.

– Het jaar ervoor kon ik ook al niet gaan. Toen zat ik in voorarrest.

– Ik had het ticket al gekocht. Ik had geen zin om weer 200 euro annuleringskosten te betalen.

– Ik wilde ook wel naar Mexico, maar daar kon ik geen visum voor krijgen met mijn strafblad.

Willem A. werd in de jaren negentig vervolgd voor seks met minderjarige meisjes, in Thailand, in Duitsland, in Cambodja.

Rechter Poustochkine lijkt hardop te denken.

– Je kunt toch ook naar Texel?

– Ik heb last van mijn rug. Ik had behoefte aan warmte.

– Nou ja, Zuid-Frankrijk dan, daar is het toch ook warm?

– Dus u dacht: ik ga jonge meiden neuken in Thailand? vraagt de jonge rechter.

Willem A. schreeuwt terug: „Die in Cambodja vroeg ik hoe oud ze was, toen ik al aan het neuken was. Toen zei ze vijftien.”

– U gaat niet naar Thailand om foto’s te maken van olifanten in het bos.

– (onverstoorbaar) Ze zag eruit als 16, 17. Ze wenkte me zelf.

– Hele vliegtuigen vol mannen zoals u vertrekken naar dat soort landen.

– Ze was wél volleerd.

– U, met uw verleden, gaat uitgerekend naar Thailand.

– Het is anders heel mooi daar... – Even stil!

– ... en goedkoop.

– Even stil!

De rechter wil weten waarom Willem niet geluisterd heeft naar de reclassering. De reclassering had van de rechter bijna onbeperkte bevoegdheden gekregen om te controleren of Willem uit de buurt bleef van minderjarige meisjes. De reclassering mocht hem aan de leugendetector leggen, zijn huis onaangekondigd doorzoeken, hem dwingen naar therapie te gaan. Ze verboden hem niet om met vakantie te gaan. Alleen de bestemming was een bezwaar. En daar heeft Willem maar één echt antwoord op. Het verbod van de reclassering was informeel. Er stond, zegt hij, niet zwart op wit dat hij niet mocht.

Willems advocaat doet nog een poging begrip te vragen. Willem heeft, zegt hij, veel gezondheidsproblemen. Hoofdpijn, rugpijn, altijd moe. De chiropractor behandelt hem ervoor. Het weertype in Nederland, de regen, de kou, de mist, is funest voor hem. Willem heeft zijn behoefte aan warmte en zon niet kunnen weerstaan. Willem moet zo gezond mogelijk leven, hij heeft een eigen dieet, verbouwt zijn eigen voedsel. Dat kan allemaal niet meer als hij de gevangenis in moet. Willem woont ook in een klein dorp. Als hij zo’n tijd weg is, worden vast zijn ruiten weer ingegooid.

En dat allemaal omdat hij één keer niet heeft geluisterd.

Het vonnis, twee weken later: Willem A. moet alsnog een jaar naar de gevangenis.