www.nrc.nl/leesclub

Met groeiende weerzin las ik Palmens Lucifer. Niet alleen Peter Schats persoon, maar ook zijn compositoirische oeuvre valt hier ten prooi aan Palmens huis-tuin-en-keuken gepsychologiseer. Aan het slot van haar sleutelroman legitimeert La Palmen alle gedane insinuaties over Schats rol in de dood van zijn geliefde met de stelling dat er ‘niet één waarheid’ is. Nee, natuurlijk is die er niet.[...] Palmen heeft er anders erg veel woorden voor nodig om tot haar diepzinnige conclusie te komen.

Saskia Törnqvist

Er wordt in het boek nergens gezegd dat Lucas Loos zijn vrouw heeft gedood. Centraal staat hoe alle figuren in het boek van een reële gebeurtenis hun eigen fictie maken. Net als degenen die het fictieve boek lezen daar wederom hun eigen werkelijkheid van maken. Om het niet te hebben over degenen die én de reële gebeurtenis hebben meegemaakt én het fictieve boek hebben gelezen. Zij zijn totaal confuus en gedesorienteerd. Je kunt hun reacties zonder enige moeite lezen als een epiloog op of intrinsiek onderdeel van Lucifer. Daarmee gaat Lucifer voorbij het beschouwende of filosofische, het is een sociaal experiment.

Eddie de Zoete

Het leest als een katholiek boek. Voor elke gebeurtenis wordt de Roomse lade opengetrokken. Je kunt het overlaten aan een goed katholiek om op alles een antwoord te vinden. Het getal drie is van belang in het leven van Peter Schat. Zo komen we weer uit bij de drievuldigheid. Of de God, die hij eigenlijk wilde zijn. Hij schiep zijn eigen hemel in huis. De namen Rafaël, de titel Lucifer. Elke schakel is er één van de rozenkrans. Dat stoort. Wat is er in de schrijfster gevaren? Waarom heeft ze als priester de biecht afgenomen? [...] Misschien is het antwoord te vinden in de diepe wortels van een katholieke jeugd. Er hoeven immers geen bewijzen te zijn, als je maar gelooft.

Cora Duin

Ik vind haar zinnen helemaal niet saai. In tegendeel: dit is Nederlands op zijn best. Natuurlijk is het boek post-modern: Vondel, Mulisch, Schat, Guntenaar, de Leeuw in een grote kookpot, maar hoe meesterlijk niet bijeengehouden. Misschien is het hier en daar iets te intiem [...],Maar toch: lezen, lezen. En daarna naar Peter Schat luisteren! Het is toch belachelijk dat iedereen over deze roman zwatelt zonder ooit een noot van Schat gehoord te hebben?

Gerard van der Leeuw