Onze hond Jerry

Eigen Nieuws

Onze hond Jerry had ons in oktober 2004 verlaten.

Onze hond had de kracht niet meer.

Hij was al oud.

Hij had het misschien koud.

Hij kon niet meer lopen.

We waren allemaal aan het hopen.

Dat hij misschien nog even zou leven.

Maar hij hield het niet meer vol.

Hij was weg.

Voor altijd weg.

Nooit meer zou hij terugkomen.

Dagenlang heb ik gehuild.

Dagenlang had ik geen hoop meer.

Tot december 2004, kwam er een nieuw hondje in ons leventje.

Maar Jerry, niemand zal jou ooit vervangen.

Jerry, jij was er bij me geboorte.

Jerry, jij was altijd zo lief tegen ons.

Jerry, jij beschermde ons.

Op de kille zaterdagavond had je de kracht niet meer.

Op de kille zaterdagavond gingen we nog met je naar de dierenarts.

Ik ging niet mee, ik durfde niet mee, ik was bang, bang dat ze jou het spuitje zouden geven.

Gelukkig kwam je nog terug, m’n ouders gaven je nog een kans. Een kans dat het beter met je zou gaan.

Maar de zondagmorgen erna, ging het niet beter met je, je kon niet meer lopen.

M’n ouders brachten je weer naar de dierenarts van de dag ervoor om je een spuitje te geven.

Ik ging weer niet mee, bang, ik was weer bang.

Voor je ging, nam ik afscheid van je.

Gedicht door Astrid Campagne, 12 jaar, uit Brunssum.