De bemoeizucht van Balkenende IV

Of Ronald Plasterk al op weg is naar het einde van zijn Honderd Dagen durf ik niet te zeggen. Je ziet Ella Vogelaar haast elke dag kordaat een paar Hollandse oude wijken doen, waar ze overigens net tot de ontdekking kwam dat de meeste ingeburgerde allochtonen verbaal nog nauwelijks tot tien kunnen tellen. Tegenvaller natuurlijk. Het gevolg kan zijn dat de wachtlijsten voor taalcursussen minder snel zijn weggewerkt dan het kabinet had toegezegd, en dat zou dan een eerste klein Waterlootje voor Balkenende IV betekenen.

In Het Journaal stapt vice-premier Rouvoet intussen goedgemutst telkens uit een Jeugd- en Gezinsbus, om samen met zo veel mogelijk waarden en normen door te nemen. De minister van Dikke Baby’s laat zich ook niet onbetuigd. Evenmin als zijn collega’s van gedroogde paddestoelen, van flitsende echtscheidingen, van halfopen roetfilters, van kwaaie terriërs en van veiligheidshamertjes. Iedereen is uitgevlogen om gezamenlijk het land op orde te brengen. Maar Plasterk is nog altijd niet langs geweest om samen met mij te overleggen hoe we het onderwijs zullen aanpakken.

En is dat niet urgenter dan het probleem van onaangepaste honden dat trouwens, via een deal van het CDA-kamerlid Ormel met de familiemultinational van Martin Gaus, met schatkistgeld zal worden opgelost in het Gauslaboratorium te Lelystad? Dat zijn geen kleine zaken, hoor. Als alle Nederlandse honden van de minister van Landbouw en Huisdieren een leergang Maatschappelijk Aanvaardbaar Gedrag moeten volgen (moeten leren ‘maggen’ zoals de Gausjes zeggen), loopt dat gauw in de miljoenen.

Het is altijd interessant te zien hoe vormen van zelfverrijking niet alleen bij grote concerns als bijvoorbeeld PCM aan de orde zijn, maar dat je ze ook tegenkomt bij welzijnsinstanties waarvan iedereen geneigd is te denken dat ze zich daar op het terrein van dingen als milieu, armoedebestrijding of dierenliefde uitsluitend pro deo uitsloven. Maar laatst las ik nog in een advertentie dat de Dierenbescherming voor een burgermans topsalaris een communicatiemanager zocht.

Maar dit terzijde.

Wat moeten Plasterk en ik samen doen aan de kans dat particuliere scholen straks op grond van een aangepaste leerplichtwet misschien wel verdwijnen?

Principiële kwestie. Je hebt in Nederland vanwege artikel 23 van de grondwet niet alleen vrijheid van onderwijs, maar je hebt ook behoorlijk veel kerkgenootschappen (rooms, protestants, islamitisch, joods, iederwijs) die van die vrijheid optimaal gebruik willen maken.

En als we op grond van die afspraak toestaan dat er scholen zijn waar kinderen worden opgevoed met allerlei religieuze en maatschappelijke wanen – waarom zouden er dan geen scholen mogen zijn waar kinderen helemaal niet worden opgevoed?

Neem de sekte die zich Iederwijs Nederland noemt. Daar willen ze op onderwijsgebied eigenlijk niks, en er zijn allerlei ouders die dat voor hun kinderen het paradijs op aarde wanen, zoals je andere ouders hebt die hun kinderen op zaterdagochtend tussen half acht en half negen overal laten aanbellen om de boodschap van Jehova’s Getuigen te verspreiden.

Maar als die ouders nou zelf bereid zijn krom te liggen voor cursussen van twaalf tot veertien jaar aan het eind waarvan hun dochters of zonen nog altijd te stom zijn om voor de duvel te dansen – wie is Ronald Plasterk dan helemaal om dat te mogen verbieden?

Grote bemoeizucht typeert het nieuwe kabinet, daar maak ik me wel eens zorgen over. Ik mag zonder doktersverklaring geen paddo eten, zonder rechter niet echtscheiden, zonder Martin Gaus geen buldog houden en zonder veiligheidshamertje niet in m’n eigen auto stappen. En als ik er voor kies m’n kinderen van m’n eigen zuurverdiende centen onwetende te laten, blijkt zelfs daar een taboe op te rusten.

Mij benieuwen hoe Plasterk en ik daar samen uitkomen.

Jan Blokker