Website in de ban, en dan?

Het Korps Landelijke Politiediensten gaat met internetprovider UPC kinderpornosites blokkeren.

XS4ALL gelooft er niet in.

Vorige week werd duidelijk dat internetprovider UPC samen met het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) kinderporno gaan blokkeren volgens een Noors systeem. Wat houdt dat systeem precies in?

Het KLPD houdt een geheime lijst bij van kinderpornosites. Die lijst wordt doorgegeven aan UPC, dat de websites onzichtbaar maakt voor zijn klanten. Als klanten een van die sites willen bezoeken, krijgen zij in plaats daarvan een waarschuwingspagina te zien. Zo kunnen klanten van UPC dus minder eenvoudig op een website met illegale kinderporno terechtkomen.

Op het eerste gezicht lijkt de omleiding een mooie maatregel tegen kindermisbruik. Maar er kleeft een aantal aanzienlijke nadelen aan.

1Het systeem werkt niet. Mensen die bewust naar kinderporno op zoek zijn, kunnen de nieuwe maatregel gemakkelijk omzeilen. Elke domeinnaam (naam van de website, red.) verwijst naar een IP-adres. UPC leidt de domeinnamen van kinderpornosites om naar een ander IP-adres, waarop de waarschuwingspagina staat. Maar de internetconsument die direct naar het IP-adres van zo’n site gaat, of verbinding maakt via een proxyserver, kan de sites gewoon bezoeken. Los daarvan: de meeste kinderporno wordt überhaupt niet via websites uitgewisseld, maar via andere netwerken als usenet, ftp-servers en versleutelde peer-to-peer netwerken. De Noorse blokkade werkt alleen voor websites.

2De politie bepaalt welke sites niet getoond worden: dat is censuur. Niemand behalve de politie kan controleren of er wellicht sites ten onrechte op de lijst staan. Daarmee begeven de betrokken partijen zich op een hellend vlak. Stel je voor dat iemand bij het KLPD besluit dat kritiek op het koningshuis ook ongewenst is. Aan de pornolijst voegt hij websites toe die pleiten voor afschaffing van de monarchie. Onze Grondwet verbiedt dat type censuur. Als we van dat verbod moeten afwijken, dan is het niet de politie die dat moet bepalen. Dat doet het parlement, zodat op de naleving van onze grondrechten op democratische en controleerbare wijze wordt toegezien.

3Het systeem werkt averechts: kindermisbruik verdwijnt van de agenda. Het systeem ‘beschermt’ internetters, niet de kinderen die misbruikt worden. Het probleem lijkt dus aangepakt te worden, waardoor het gevaar ontstaat dat kindermisbruik van de maatschappelijke agenda verdwijnt. We kunnen niet voor onze eigen gemoedsrust websites blokkeren en opgelucht ademhalen, terwijl nog dagelijks kinderen het slachtoffer worden.

4Het bijhouden van een lijst met pornosites kost veel tijd en geld. De lijst zal immers dagelijks moeten worden bijgewerkt. Het is zonde kostbare politietijd te besteden aan een maatregel die niet werkt. Beter is: actieve opsporing van de daders, internationale samenwerking en politieke druk op landen die de productie van kinderporno tolereren. Neem Wit-Rusland, de belangrijkste producent van kinderporno, nota benen een buurland van de EU.

Het is logisch dat mensen bepaalde informatie op internet niet willen zien. Ik kan me bijvoorbeeld goed voorstellen dat ouders hun kinderen voor kinderpornowebsites willen behoeden. Er zijn allerlei programma’s die dat mogelijk maken; de politie is daar niet voor nodig.

Niels Huijbregts is teamleider ‘Abuse’ (internetmisbruik zoals spam) en lid van het maatschappelijk team van XS4ALL.

Meer over de strijd tegen kinderporno op internet op de site meldpunt-kinderporno.nl