Simpele slapstick rond stoethaspel Mr. Bean

Mr. Bean’s Holiday. Regie: Steve Bendelack. Met: Rowan Atkinson, Emma de Caunes, Max Baldry, Willem Dafoe. In: 104 bioscopen.

De vorige film rond de stoethaspel Mr. Bean is alweer tien jaar oud. In de tussentijd heeft de Britse komiek zichzelf opgeladen om een tweede film te maken, waarin zijn typetje nog weer minder spreekt dan in de toch al tekstarme tv-serie waarin hij in de jaren tachtig geboren werd.

Op zijn per lot gewonnen reis naar de Côte d’Azur bezigt meneer Bean welgeteld drie woorden die hij voor Frans houdt: oui, non en gracias.

Mr. Bean’s Holiday is een tamelijk simpele slapstick, waarin aan de mimiek en de stunteligheid van Atkinson alle ruimte wordt geboden. Soms is dat uiterst geestig, zoals wanneer een been in Duitse ganzenpas te hoog wordt gestrekt en blijft haken.

Soms is het niet meer dan aardig, zoals de meeste gekke gezichten sinds Louis de Funès dat zijn geweest. De andere spelers zijn er eigenlijk alleen maar om de baan voor Bean vrij te maken.

Misschien dat Willem Dafoe nog de meeste aanspraak kan maken op een eigenstandige beoordeling. Hij speelt een arrogante filmmaker met artistieke poeha, die met een yoghurt-reclame zijn brood verdient, maar op het filmfestival van Cannes opsnijdt over zijn film die is gemaakt ‘voor iedereen die hongert naar de waarheid en het uitschreeuwt van de pijn’.

Dat kun je van Mr. Bean’s Holiday bepaald niet zeggen.