Reflecterende zielen

Paddo-dode. Het woord zal ongetwijfeld de lijst met nieuwe woorden van 2007 gaan halen. En zoals vaak met nieuwe woorden komt het voort uit een uiterst tragische realiteit.

Dat de ouders van het Franse meisje van zeventien dat zelfmoord pleegde onder invloed van de hallucinerende drug woedend zijn, is volstrekt begrijpelijk. Dat de woede zich richt op de Nederlandse staat en zijn drugsbeleid is dat eveneens.

Minder goed snap ik waarom een Kamermeerderheid daarom hals over kop de genotchampignons wil gaan verbieden. Dat is politiek bedrijven op emoties, incidenten, reflexen, en één artikeltje in De Pers, waarin één anonieme Smartshopbaas verklaart nooit naar iemands leeftijd te vragen.

Is het niet verstandiger om eerst te onderzoeken hoeveel paddo-doden er jaarlijks vallen, wat de exacte gevaren en risico’s zijn, hoe de voorlichting bij Smartshops geregeld is, wat de controlemechanismen zijn op het hanteren van de leeftijdsgrens en waarom dit Franse meisje blijkbaar in haar eentje aan het experimenteren sloeg?

En moge dan de dageraad van het hernieuwde inzicht de contouren van een nieuw beleid schemerig komen verlichten. Van politici verwacht je toch een perspectief dat een heel klein beetje breder is dan dat van mijn buurvrouwen, die zich laten sturen door een beperkt arsenaal aan reflexen zonder reflectie: ‘afschaffen!’, ‘verbieden!’, ‘opknopen!’, ‘afschieten!’

Ik heb een onderbouwd vermoeden dat de voorlichting door Smartshops wel iets beter kan. Innerspace geeft in haar Experience Guide over paddo’s een even weinig wetenschappelijke als afschrikwekkende waarschuwing. ‘Feelings will amplify both in positive and negative sense. Hallucinations will occur as one reflects his/her soul onto the environment.’

Met dit soort lyrisch proza licht je jongeren niet erg adequaat voor. Daar iets aan veranderen is waarschijnlijk effectiever dan een verbod, waarbij je de paddenstoelen regelrecht in de zakken jaagt van die lui die op Dam- en Warmoesstraat ‘psssjt… coca?’ staan te fluisteren. Bij die gedachte mogen de reflecterende zielen in onze Tweede Kamer best even stilstaan.

Christiaan Weijts

Schrijver van het boek Art. 285b.