Fons Haagmans

Ze zien er zo simpel uit, de schilderijen van Fons Haagmans (1948) in het Bonnefantenmuseum in Maastricht. Eén beeld, één onderwerp, en dat is alles. Haagmans’ voorstellingen zijn helder en eenvoudig. Ze zijn aangebracht met sjablonen. Maar als je ze van dichtbij bekijkt, als je bijna tegen het verfoppervlak kruipt, zie je dat de schilderijen zijn opgebouwd uit meerdere lagen verf over elkaar. Soms schemeren de kleuren door de bovenste laag, soms zorgen ze vanuit de diepte voor een grillige structuur. Haagmans schildert spotprentachtige voorstellingen, zoals een ezelman, maar ook elementen uit de natuur – zo hangt er een schilderij van een boom, vol geplakt met glimstenen. Haagmans’ werk bestaat uit beeldmotieven uit het verre en nabije verleden: hij gebruikt voorstellingen uit de tarot, zoals de gehangene: een man die ondersteboven aan een been hangt. Op een ander werk huppelt een ezel met een cape over het doek, terwijl een man in een pij zijn blote kont laat zien. Dit schilderij sluit aan bij een oude middeleeuwse beeldtraditie, zo lijkt het. Het zijn de figuren die we ook kennen uit Brueghels overvolle en volkse schilderijen. Ook de Amerikaanse volkscultuur levert Haagmans stof tot schilderen, zo blijkt uit schilderijen van een rock-’n-roll dansend paar, een cowboy met laarzen en hoed, en een zoetig bloemmotiefje ter versiering. Lost Highway heet een vierluik uit 2003, niet naar de onnavolgbare film van David Lynch, maar naar een liedje van countryster Hank Williams. Omdat Haagmans werk vol verwijzingen zit, onder andere naar het katholicisme, is het voor de goede verstaander af en toe een feest van herkenning. Maar door zijn zakelijke manier van afbeelden ontwijkt Haagmans de valkuil van de nostalgie.

Fons Haagmans, Lost Highway t/m 6 mei in het Bonnefantenmuseum, Avenue Céramique 250, Maastricht. Di t/m zo 11-17u.