Contact met de lokale bevolking, heel belangrijk als je op vakantie bent

In het Moskouse metrostation ‘Plein van de Revolutie’ staan allerlei bronzen beelden van, zoals dat hoort, Gewone Mensen van de Sovjet-Unie: boeren, fabrieksarbeiders en schoolkinderen. Bij sommige van die beelden hoort een bronzen hond, die gedwee en sovjetachtig aan hun voeten zit.

„Je moet even opletten”, zei mijn broer. „Veel mensen raken die hond aan.” En inderdaad, de mensen die het metrostation kwamen binnenlopen, liepen langs de hond en raakten kort zijn bronzen snuit aan. Sommigen deden ook nog een snelle aai over zijn knie en zijn pootje, en dan liepen ze weer door, met een neutrale blik, alsof ze niet net een bronzen hond hadden staan bevoelen.

Mijn broer wist niet waarom ze dat deden en zat daar niet mee, want hij heeft zich er allang bij neergelegd dat hij de helft van de dingen in Rusland niet begrijpt. ‘Dat is Rusland’ is zijn vaste verklaring voor onverklaarbare fenomenen. Ik had die gelatenheid nog niet, en bleef dus dichtbij de hond staan om goed te kunnen staren naar de mensen die hem aanraakten.

Een dronken oude man met een verweerd hoofd en weinig tanden, zoals je die in Moskou veel aantreft in verschillende staten van dronkenschap en verweerdheid, sprak mij aan. Altijd fijn, in het Russisch aangesproken worden door een dronken oude man die daarbij bulderend lacht. Contact met de lokale bevolking, heel belangrijk als je op vakantie bent. ‘Moezjnie janiznajoe’, zei hij, ‘pazhalste vod Baumann Instituut.’ Ik had er niets van verstaan, behalve Baumann Instituut, maar dat zei me vrij weinig.

Ik vroeg mijn broer om te tolken tussen mij en mijn nieuwe kennis. „Hij zegt dat mensen die hond aanraken als ze binnenkort een examen hebben”, zei mijn broer. „De hond brengt geluk, en dan krijg je een tien. En hij zegt ook iets over een Baumann Insituut, maar dat snap ik niet.”

De dronken man dreef van ons weg, want er was een metro aangekomen, en daaruit stroomden honderden mensen, van wie de meesten de snuit kwamen aanraken.

Zouden al die mensen binnenkort een examen hebben, vroeg ik me af, waarvoor ze een tien wilden halen? Zelf ging ik misschien over een tijdje rij-examen doen. En ik stond nu toch bij die hond. Die net door half Moskou was aangeraakt. Mijn smetvrees won het van mijn verlangen naar een tien.