Volgens Paisley

No Surrender! De strijdkreet waarmee dominee Ian Paisley zichzelf tijdens de Noord-Ierse burgeroorlog op de kaart zette, voordat hij deze week aanschoof bij aartsvijand Gerry Adams, is vooral populair bij republikeins Amerika. Enkele weken geleden liet oud-ambassadeur bij de Verenigde Naties John Bolton in een interview in deze krant weten dat hij een boek schrijft: Surrender is not an option. En onlangs bracht de oud-fractievoorzitter van de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden, Tom DeLay, zijn memoires uit onder de titel: No retreat, no surrender.

Bolton en DeLay mogen dan van het politieke toneel zijn verdwenen, hun geest is ongebroken. Praten met de vijand, onderhandelen, compromissen sluiten; dan kun je net zo goed de witte vlag hijsen.

Mij deden de titels van hun boeken denken aan de honkbalpet die mijn Amerikaanse schoonvader Gino Gemignani (64) de afgelopen zomer droeg. ‘Failure is not an option’ stond erop. Een verwijzing naar de film Apollo 13, maar voor Gino had de slagzin een andere betekenis. Na 11 september 2001 steunde hij de oorlog tegen het terrorisme, maar in de zomer van 2006 moest hij constateren dat de zaken er niet best voorstonden. Hoe zei Bush het ook al weer? Winnen is een woord dat Amerikanen begrijpen. Eerst vond ik dat mijn schoonvader de mentaliteit van de partij weer eens perfect had vertolkt. Maar afgelopen zondag, tijdens ons wekelijkse telefoongesprek, sloeg hij ineens een andere toon aan. „De Democraten hebben de toekomst”, zei hij. De Republikeinen hebben het volgens hem grondig verpest, door zich vast te bijten in Irak en nieuwe thema’s als de zorg om het milieu te negeren. Vreemd: hij klonk eerder opgewekt dan grimmig, door de telefoon. ‘Doing a Paisley.’

Menno de Galan