Sfeervolle, heen en weer wiegende woestijnmuziek

CD POP

The High Llamas: Can Cladders

Drag City/Munich

****-

Eigenlijk maken The High Llamas keer op keer dezelfde plaat. Can Cladders is hun zevende en opnieuw stonden The Beach Boys ten tijde van Pet Sounds model voor rijk georkestreerde muziek met diepgang. High Llamas-kopman Sean O’Hagan (ex-Microdisney) werd als Brits muziek-genie ooit door de Beach Boys zelf ingehuurd om het verloren genie Brian Wilson met creatieve prikkels op het rechte spoor te krijgen. De samenwerking Wilson/O’Hagan liep op niets uit. Maar The High Llamas hebben het geheim van geniale orkestpop inmiddels zo goed doorgrond dat al hun cd’s klinken als verloren meesterwerkjes van hun grote voorbeelden met surrealistische, door tropenkoorts ingegeven teksten. Bovenop zijn onmiskenbare Beach Boys-fixatie houdt O’Hagan er een liefde voor bossanova en zwoele loungemuziek op na, waarmee hij de fijnzinnige liedjes op Can Cladders aan een onweerstaanbaar coole swing met een vleugje elektronica helpt. Denk aan een loom latin-orkestje dat zich in de schaduw van een Californische hacienda laat aansporen tot eindeloze vertolkingen van Heroes and villains en The Girl from Ipanema, maar die daar door de grenzeloze muzikaliteit van de orkestleden telkens een nieuwe, melodieuze draai aan geeft. Als er dan ook nog een wulpse nachtclubzangeres opduikt om de vibrafoonspeler en de violisten tot een lagere versnelling te verleiden, is de tijdloze sfeer van traag heen en weer wiegende woestijnmuziek compleet.

Jan Vollaard