Dixie Chicks: halve helden

Dixie Chicks: Shut Up & Sing. Regie: Barbara Kopple en Cecilia Peck. Met: Dixie Chicks. In: 4 bioscopen.

In Amerika waren ze natuurlijk al wereldberoemd, maar de rest van de wereld hoorde pas echt van ze toen Michael Moore ze noemde in zijn Oscarspeech voor Bowling for Columbine in april 2003. Hij zei dit: „Any time you’ve got the Pope and the Dixie Chicks against you, your time is up.” En die youwas George W. Bush. In de documentaire Dixie Chicks: Shut Up & Sing gaat het erom wat Dixie Chick Natalie Maines een maand daarvoor zei tijdens een concert van de countrygroep in Londen. Het was aan de vooravond van de invasie in Irak en tussen twee nummers door flapte (zal ze in de film verklaren) ze eruit: „Just so you know, we're ashamed the President of the United States is from Texas.”

Filmmaaksters Barbara Kopple en Cecilia Peck waren erop uit getrokken op de tournee van de best verkopende vrouwenband aller tijden vast te leggen, en kregen toen opeens dit. Toen hadden ze opeens goud in handen. Niet alleen viel de hele countrywereld (90 procent Bush-aanhangers, zoals iemand zegt) over ze heen, ze werden geboycot, bedreigd, hun woorden werden uit hun context getrokken tot ze min of meer tot staatsvijand nummer één werden verklaard. Het was, hoewel ze veel in lachen uitbarsten, niet leuk meer. Kopple filmt de band, net als in haar beroemde films over Woodstock of Woody Allen de muzikant, als de bekende vlieg op de muur.

Sommigen hemelen de Dixie Chicks (die halfhartig níet terugkwamen op hun woorden) op als de godinnen van de vrijheid van meningsuiting. Shut Up & Sing laat net een beetje een ander beeld zien. Soms proef je in het zwijgen van de twee oprichters-zussen Emily Robison en Martie Maguire dat zij niet zulke flapuiten zijn als Natalie. Soms wordt dat bijna pijnlijk. Al wil de film niet echt zover gaan. Ontluisterender en geestiger is het inkijkje in rancuneus rechts Amerika: vrijheid van meningsuiting, allemaal goed en aardig, maar niet in het buitenland en niet in het openbaar.