Irish Times

Het beeld spreekt voor zichzelf. De leider van de Democratische Unionistische Partij zit aan één tafel met de voorzitter van Sinn Féin, Ian Paisley praat voor het eerst met Gerry Adams en – veel ingrijpender nog – ze zijn het eens over de vorming van een gezamenlijke regering op een vastgestelde datum: 8 mei.

Hadden we ooit geloofd dat het in Noord-Ierland nog eens zo zou aflopen? Hadden de diplomaten en journalisten die getuige waren van elke hapering in het vredesproces en van elke toegevoegde punt en komma in allerlei verklaringen, communiqués en uitspraken, ooit gedacht dat ze nog eens een dag zouden meemaken met eenzelfde kracht als de avond van die Goede Vrijdag die het Akkoord van Belfast opleverde?

Toch lijkt dit te zijn gebeurd. Wij zijn de bevoorrechte toeschouwers bij het grootste politieke project van onze tijd op het eiland Ierland. Het is misschien een minpunt dat deze dag zo lang op zich heeft laten wachten. Maar het is belangrijk te onthouden dat de kiezers, in Noord en Zuid, hun leiders hebben opgedragen deze kans te benutten. Ze zullen nog wel even nodig hebben om het ongelooflijke vooruitzicht te verwerken dat Ian Paisley en Gerry Adams binnen zes weken een modus moeten vinden om een regering van nationale eenheid te vormen. Het is voorlopig ook nog verstandig om te bedenken dat gebeurtenissen of dissidente acties van weerszijden nog roet in het eten kunnen gooien.

Hier wordt geschiedenis geschreven. En gelet op de inspanningen van de partijen en hun woordvoerders gisteren is er alle reden om aan te nemen dat de DUP en Sinn Féin beide angstvallig op hun eigen achterban letten.

Het is bemoedigend dat de gisteren bereikte overeenstemming beide partijen aanzet om het politieke proces naar zich toe te trekken en tegelijkertijd een gezonde afstand te scheppen tussen zichzelf en de twee regeringen. Ze hebben een nieuwe agenda opgesteld, die de stabiliteit en het zelfvertrouwen van een nieuw beleid zou moeten bevorderen. In dat kader heeft Sinn Féin ingestemd met een uitstel van zes weken, waarin de DUP zich zal voorbereiden om te gaan regeren en zijn aanhang gerust zal stellen.

Naarmate het algemene beeld gestalte krijgt, is het belangrijk te erkennen dat het vredesproces nooit op gang zou zijn gekomen zonder de politieke moed van David Trimble en de Unionistische Partij van Ulster, John Hume, Seamus Mallon en hun opvolger Mark Durkan van de SDLP, en het bestaan van de Alliantie-Partij als proeve van niet-sektarische politiek in Noord-Ierland. Deze leiders en partijen hebben enorme politieke offers gebracht om dit moment mogelijk te maken. [...]

Het is essentieel dat de politieke impuls van dit moment niet verloren gaat. Het beeld van gisteren moet in het oog worden gehouden.