Horror die niet eng is, met uitzondering van de kapsels

cd Shock rock

The Horrors: Strange House Loog/ Universal *

‘Shock rock’ heeft in Engeland nooit zo huisgehouden als in de VS, waar Alice Cooper en Marilyn Manson succes verbonden aan de ophef die ze veroorzaakten. Nu zijn er The Horrors uit Londen, een groep als een geheel in het zwart uitgedoste variant op de New York Dolls die schokeffecten veroorzaakt door bij concerten met zwarte inkt over de voorste rijen te knoeien.

De zanger met het enorme haar noemt zich Faris Rotter, Joshua Von Grimm speelt gitaar en achter de drums roert zich ene Coffin Joe. Allemaal leuk en aardig, ware het niet dat de muziek bitter weinig voorstelt. De galm-rockabilly van The Cramps en sixties-orgelrock à la The Lyres stonden model voor de archaïsche vochtige-keldersound van debuutalbum Strange House, dat nog het meest weg heeft van een horrorfilm waarin de special effects zo belegen zijn dat niemand ze nog eng vindt. Rotter brult hysterisch over Jack the Ripper en bloedige moordpartijen, maar The Horrors’ muziek is zo ongevaarlijk dat het hooguit goed is voor een glimlach om zoveel getoupeerd haar en opgeklopte lucht.