Hoes (hoezen)

Bij Ikea kocht ik een crèmekleurige dekbedhoes met een bordeauxrood bloemenmotief.

Dit is ogenschijnlijk een achteloze mededeling, maar ik kan u verzekeren dat er een barre wereld van tweestrijd en zelfoverwinning achter schuilgaat. Ik kende Ikea tot dusver vooral uit de verte, als een klantvriendelijk winkelbedrijf waar je je kinderen meteen na binnenkomst in ‘de ballenbak’ doet om vervolgens een zithoek aan te schaffen die je zelf met een kanariegeel aanhangwagentje, ‘de boedelbak’, naar huis mag vervoeren. De volgende dag komen je buren je vertellen dat ze onlangs dezelfde zithoek hebben aangeschaft, „maar dan in het grijs’’.

Wij hadden dus een dekbedhoes nodig, en aangezien ik toch in de buurt was, lag het voor de hand dat ik er ook op onderzoek uitging. Moest dat nou? Ja, dat moest nou.

Dekbedhoezen verschieten na een poosje van kleur, net als mensen. Mij kan zoiets niet zoveel schelen, omdat ik altijd mijn ogen dichtdoe als ik eronder lig, maar er zijn ook mensen die overdag vaak naast hun bed gaan staan om zich te ergeren aan hun dekbedhoes.

Nadat ik gewend was aan de strenge stemmen die af en toe uit de Ikea-hemel op mij neerdaalden („Melvyn en Japie zijn hun ouders kwijt, willen zij hun afhalen bij de keukenafdeling?”), kocht ik een fraaie dekbedhoes. Ik rekende bij de kassa af en liep neuriënd naar buiten. Er stond een fris briesje, maar de zon was al bezig zich de lente in te vechten. Dit werd echt zo’n ‘fijne dag’ die we elkaar tegenwoordig de hele dag toewensen.

Wel duur trouwens, zo’n dekbedhoes, dacht ik, toen ik het zaakje thuis uitpakte. Ik keek nog eens goed op de bon. Ach nee, Heer, laat dit een ánder overkomen. De caissière bleek twee dekbedhoezen te hebben ‘aangeslagen’ in plaats van één. Toch had ik er, dat stond ook vast, heus maar één meegenomen.

Voortvarend belde ik onmiddellijk naar Ikea, althans naar een klantenservicenummer dat aan Ikea verbonden was. Kon ik met het desbetreffende filiaal doorverbonden worden? Dan zou ik die caissière of haar baas even op het foutje kunnen wijzen, zodat het te veel betaalde geld op mijn giro kon worden teruggestort.

Postsierlijker voorstel had ik niet kunnen doen, merkte ik al snel. Doorverbinden? Hoezo? Nee, sorry, men kon niets voor mij doen, dit viel telefonisch niet terug te draaien, ik moest in eigen persoon terug naar het filiaal om de kwestie te melden – vandaag nog. Maar het liep al tegen zessen, protesteerde ik, en het kostte me een uur om er te komen. Dat was mijn probleem, er kon verder geen enkele toezegging gedaan worden.

De volgende dag meldde ik me bij de klantenservice van het filiaal. Een juffrouw legde me uit dat het in de eerste plaats mijn fout was geweest: ik had de bon beter moeten controleren. Geld teruggeven, nee, dat ging zomaar niet. Ik kon voor het te veel betaalde een tegoedbon krijgen, te besteden bij Ikea.

Om een of andere reden slaagde ik er maar niet in om kwaad te worden. Kafka bij Ikea, het rijmde zo leuk, mijmerde ik, terwijl ik naar het restaurant liep. Ik bestelde een combinatie die mij nieuwsgierig maakte: Zweedse gehaktballetjes met cranberrysaus. Lekker, echt waar.

De fijne dag kon alsnog beginnen.