Geen nieuw Duits geluid uit Berlijn

Concert: Berlin ruft an. Gehoord: 23/3, Paard van Troje, Den Haag.

Een week voor het halfjaarlijkse Britpopfestival London Calling in Amsterdam, vond het Haagse Paard van Troje het hoog tijd de andere kant op te kijken. London Calling? Ach nein! Berlin ruft an! Een Stundenplan met negen acts in de Grosser en Kleiner Raum moest de Berlijnse barometer van ‘onbestendig’ naar ‘zeer gunstig’ doen uitslaan. Maar hoe vermakelijk soms ook, het Nieuwe Duitse geluid werd niet gehoord.

Van Angie Reed viel dat ook niet te verwachten. Paraderend op glitterstiletto’s onder een grijs joggingoutfit lepelde ze ongeïnspireerd de teksten op (,,Skandal = Progaganda”) die in stripvorm werden geprojecteerd. Misschien was het als karaoke revolutionair.

Alleen bij Konrad Wilde leek het of Berlijn werkelijk aan de lijn hing. Door een krakende megafoon zong hij – voor wie het kon verstaan – Duitse rijmpjes over de schimmels in zijn koelkast. In zijn soloband Kraftpost transformeerde hij zich tot een soort moderne Nikkelen Nelis. Met een slidegitaar op schoot stampte hij gelijktijdig met beide voeten op en neer om zijn minimale drumstel van basdrum en hihat te bedienen.

Minder authentiek was de clichérock van Gods of Blitz. Bloedserieus deden ze zich voor als de rockhelden die ze niet waren. Het duo Egotronic had heel wat meer relativeringsvermogen. Enkel gewapend met laptop, basgitaar en vocoder startten de giechelende ADHD’er en de sullige slungel veelbelovend hun offensief. ,,Raven gegen Deutschland” sloeg aan, evenals de komische elektrosmartlap ,,Auch Roboters haben Herzen die etwas fühlen, auch Roboterherzen schmerzen, sie sind nicht so kühl.”

Toen ze begonnen te stagediven en schreeuwen dat ze ,,punkrock” maakten, ontspoorde de set in wel erg gemakkelijk scorende camptechno, waarbij oude topveertighits als Wonderwall (Oasis) I like to move it’ (Reel 2 Real) en zelfs Boys (Sabrina) werden verkracht.

Daarna konden ongeveer alle instrumenten voorgoed van het podium en kregen de draaitafels het voor het zeggen. Candie Hank, een soort deejayende Nick Cave, legde zoveel mogelijk potpourriplaten op, zonder daarbij gehinderd te worden door zijn glimmende manchetknopen. En Techno-dj Redshape verzorgde zijn eigen primeur. Hij liet zich - dankzij technische problemen aan zijn podiumbrede draaitafel – bij grote uitzondering even onder zijn rode masker bekijken.