Kind afstaan

Kind afstaan

Naar aanleiding over het artikel over Renée Bode (Zaterdags Bijvoegsel 17 maart) over het afstaan van haar kind het volgende. Ook ik werd op 18-jarige leeftijd zwanger. Wegens de schande besloot mijn familie dat ik het kind moest afstaan. Ook ik ben weggestopt gedurende de zwangerschap. Ik voelde me eenzaam en verloren en durfde niet tegen de beslissing in te gaan. De bevalling was een ramp. 12 uur lang vechten tegen pijn en niemand die ook maar iets aardigs zei. De verloskundige vroeg me zelfs op het allerlaatste moment of ik dit allemaal wel wilde. Nee dus, maar ik had geen keus. Ik kreeg een roesje en toen ik weer bij kwam was mijn dochter al weggebracht. Ik heb haar gelukkig wel een naam mogen geven. Met mijn moeder en familie werd er nadien nooit meer over gesproken. Wat achter bleef was pijn en machteloosheid.

Toen ik mijn man leerde kennen , heb ik het hem verteld. Hij vond het vreselijk voor mij maar wat gebeurd was was gebeurd. Een adoptie terugdraaien na 3 jaar kan ook niet meer. Na 18 jaar kwam er op mijn werk een telefoontje van het Fiom met het bericht dat mijn dochter naar mij op zoek was. Dat heb ik altijd wel geweten, maar zoiets kwam toch als een klap.

Alles werd weer opgerakeld. Mijn man liet aan mij de beslissing over of ik dat wel of niet wilde. Ja, ik wilde het graag. Na een korte briefwisseling hebben we elkaar ontmoet. Enorm emotioneel maar vanaf dat moment hebben we elkaar niet meer losgelaten. Op haar huwelijk hebben we ook haar ‘ouders’ ontmoet. Aardige mensen met wie we af en toe nog contact hebben. De adoptie heeft bij haar littekens achtergelaten.

Zij heeft van kleins af aan geweten dat ze geadopteerd was. Zodra ze kon, is ze gaan zoeken naar mij en door haar vasthoudendheid is het haar gelukt. In de jaren zestig en zeventig zijn er ongeveer 18.000 Nederlandse kinderen ter adoptie aangeboden. Een groot deel daarvan is misschien gaan zoeken naar hun biologische moeder. Wie weet hoeveel teleurstellingen zij hebben moeten verwerken. Als de ChristenUnie haar zin krijgt, gaat het weer die kant op. Geen abortus maar adoptie. Een onzinnig plan dat alleen door mannen bedacht kan worden.

Een abortus doet pijn en dat doe je zeker niet zomaar, maar geloof me, adoptie is veel erger. Er loopt een kind van je rond dat je niet kent. Mijn verhaal heeft een gelukkige wending gekregen. Ze woont bij ons in de buurt en komt binnenvallen wanneer ze dat wil en dat is vaak. Ook zij wordt dit jaar veertig en we vieren dat met zijn allen. Er blijft alleen nog een probleem. Wanneer ik kom te overlijden zal zij bij een erfenis het volle pond aan successierechten moeten betalen want mijn kind is mijn kind niet.