Heilig Hart

Het rode torentje van de Heilig Hartkerk piekt fier boven de wijk uit. In de kerk staat een steen met de tekst ‘In het huis mijns Vaders zijn vele woningen (Joh. 14:2)’. Dat klopt, 22 om precies te zijn. Ook in Utrecht heeft de secularisatie toegeslagen. De Heilig Hartkerk, in 1929 gebouwd naar een ontwerp van architect Duynstee, is tien jaar geleden drastisch verbouwd. De kansel, beelden en banken moesten wijken voor woonruimte. Zouden de buurtbewoners dat betreurd hebben? Vast niet. Waarschijnlijk waren ze opgelucht dat de kerk bleef staan, want religie is onlosmakelijk met de wijk verbonden.

In de twaalfde eeuw stichtte burggravin Machteld op deze plek de abdij van Altwijck, waar zo’n dertig adellijke dames woonden. Hoewel de abdij lang geleden gesloopt is en de Heilig Hartkerk inmiddels dus ook geen religieuze bestemming meer heeft, hangt er in de wijk Oudwijk – het Altwijck van toen – een serene sfeer. Op een paar ramen in de buurt prijken aankondigingen van het Stabat Mater van Pergolesi, dat rond Pasen uitgevoerd wordt door het ensemble van het Utrechts Conservatorium. Andere affiches ontbreken, daarvoor is deze wijk – met stadsvilla’s, lanen met oude bomen en plantsoenen vol narcissen – veel te deftig.

De bewoners van de Heilig Hartkerk zijn zich er voortdurend van bewust dat ze zich in een kerk bevinden. Wie vanuit het voorportaal de eigenlijke kerkruimte binnenloopt, ziet direct het wijwatervat en de biechthokjes. Achter de deurtjes hangen nu de elektrameters. Over de volle breedte van de kerk is een metershoge wand, met galerijen en deuren.

Appartement 23 AB is op de begane grond. Het is verrassend om in de schemerige kerkruimte een voordeur open te doen en opeens in een zonnig en licht appartement te staan. In de woonkamer met open keuken vormen de oude gewelven en steunpilaren een spannende combinatie met het strakke interieur. Een open spiltrap leidt naar een loopbrug met aan weerszijden twee trapjes omhoog. Het ene gaat naar de garderobekamer, het andere naar twee slaapkamers en de badkamer. Ook op deze verdieping is de kerk herkenbaar. Het spitse, smalle raam in de badkamer kijkt uit op Nederlands oudste rosarium. Vanuit de slaapkamers zie je het Wilhelminapark, aangelegd in 1898, het jaar waarin Wilhelmina koningin werd. Met zoveel groen om je heen zou je vergeten dat het centrum van Utrecht heel dichtbij is.

Wilma van Hoeflaken

Foto Luciana Caputo