Domme Afrikaan

Cas van Kleef (18) verbetert de wereld voor 50 euro per dag

Arusha, Tanzania. Nathan (28) en ik rijden door de jungle met achter in de truck een enorm wit scherm. Vandaag help ik de rijdende bioscoop. Dit spektakel rijdt door heel Tanzania om films te laten zien over aids en milieu. Sally, een Engelse vrouw die hier al dertien jaar woont, leidt het project. Ik ben altijd al dol geweest op verantwoorde films, dus ik hoop dat het dorpje waar we heen gaan net zo enthousiast zal zijn als ik.

De auto stopt op een open weide, en uit het niets verschijnen overal kinderen. Ze gillen „mzungu, mzungu!” (blanke, blanke) en raken mijn armen aan terwijl ik de auto uitlaad. Sally wilde niet mee : „Ik wil niet dat er elke keer zo’n wit gezicht langskomt, daarom heb ik Nathan aangenomen om de films te laten zien. Het moet zijn project worden.”

Het opzetten van de bioscoop duurt lang. Ik pak de staven en zie dat ze erg lijken op tentstokken. Met een beetje gefrummel en een boel gezweet heb ik binnen een paar minuten de constructie in elkaar gezet. Zijn de kampeervakanties in Zuid-Frankrijk toch niet voor niets geweest. Nathan loopt naar me toe, en kijkt verbaasd naar het stalen vierkant: „Heb jij dat helemaal zelf gedaan?” Ik knik. „Wie heeft je dat uitgelegd?” „Ehm, niemand.” Hij kijkt beteuterd, hij heeft hier zelf duidelijk maanden op geoefend. Ik zeg dus maar dat het heel moeilijk was.

Na veel gedoe lukt het Nathan vervolgens om de projector aan de praat te krijgen, maar op de een of andere manier is de projectie in spiegelbeeld. Hij belt iemand op, ik gok Sally. Hij is een kwartier met haar aan de telefoon en iedereen kan op het grote scherm volgen hoe hij van menu naar menu springt. Ondertussen worden de toeschouwers ongeduldig, dus hij hangt op en start de film. Je ziet nauwelijks verschil, behalve dat de ondertiteling omgedraaid is. Ik krijg een smsje van Sally: „Het is zijn eerste keer. Dit is een goede test voor hem.”

Op het scherm vertelt een meisje over haar leven als prostituee in Nairobi, en hoe ze daar besmet werd met aids. Nu gaat ze weer naar school en is ze gezond. De vrouwen naast me schrikken even als ik naast ze sta, maar al gauw lachen we samen om de film. Het publiek lijkt vooral verbaasd dat de ex-prostituee ook in een voetbalteam zit. Elke keer als ze tegen een bal trapt komen de kleine jongetjes niet meer bij.

Aan het einde van de eerste film probeer samen met Nathan het beeld te ontspiegelen, maar het lijkt alsof hij niet meer luistert. Hij is bezig de andere dvd te pakken: „Nee, nee, doe jij het maar.” Ja, zeg. Zo leer je het natuurlijk nooit. Ik rommel wat met de menu’s, en het beeld ontspiegelt.

Voor dertig euro heb ik een paar honderd mensen voorlichting gegeven en een leuke avond zien hebben. Maar ikzelf weet niet zo goed of ik het wel leuk vond. Ik haat mensen die zichzelf dommer voordoen. Maar in Tanzania doe ik mezelf soms dommer voor om niet de superieure blanke te zijn. Terwijl niemand het raar zou vinden als ik hier wel de superieure blanke zou spelen. Het wordt hier als een feit beschouwd dat blanken meer weten dan negers. Maar als iedereen hier ophoudt met denken als er een blanke langskomt, vraag ik me af of we niet als de wiedeweerga dit land uit moeten.

Zie ook: maajabu.org

Meer op www.spunk.nl, waar ook elke dag de videolog ‘As the world Spunks’ te zien is, waarop Spunkers internetnieuws brengen