‘Dit is wat elke politieman vreest’

Als burgemeester van Utrecht hield Annie Brouwer-Korf (60) zich afgelopen week intens bezig met de wijk Ondiep. Ze is getrouwd en heeft twee kinderen. „De Tweede Kamer wil geïnformeerd worden en overweegt een spoeddebat. Is Ondiep dan geen Utrechtse aangelegenheid?”

Annie Brouwer-Korf

Vrijdag 16 maart

De hele week al Ondiep. En het gaat ’s ochtends vroeg al weer verder. Meteen telefonisch contact met de politie voor een terugblik op gisteravond en de nacht.

Gisteravond was namelijk de stille tocht. Voor de start sprak ik met de initiatiefnemers en de nabestaanden. Alles leek goed voorbereid. Daarna ging ik direct naar het COV (Centrum voor Openbare Orde en Veiligheid) om met de korpschef van de politie en de hoofdofficier van justitie te overleggen. De algemeen commandant doet altijd ieder half uur verslag. Op basis daarvan besluiten wij wat er moet gebeuren. Er waren veel mensen op de been. En heel, heel veel pers. Na 22.00 uur gingen de hekken om de wijk weer dicht. De nacht was rustig. Gelukkig maar.

Ik leef even in twee werelden. Tussen al het Ondiep-overleg doe ik voor het eerst deze week weer andere dingen. Om 9.30 uur open ik het ondernemersnetwerk Entre Femmes. Kordate ondernemende vrouwen. Ik vertel ze over mijn ervaringen van vorige week, als juryvoorzitter van de Joke Smit Prijs en over prijswinnaars JAMES uit Groningen: vrouwen die projecten van de grond tillen voor vrouwen met weinig kansen. En nog snel naar de dag van de jonge ondernemers. Prinses Máxima steekt hen een hart onder de riem.

Daarna weer naar het COV. We besluiten de maatregelen voor Ondiep te handhaven tot en met zondag, na FC Utrecht - Vitesse. En dan in a hurry naar De wereld draait door. Ik ben de eerste gast. Gaat goed, vind ik zelf. Gordon heeft de goede smaak om tijdens mijn interview geen grappen te maken. Ik zeg hem dat na afloop. Bijzonder even kennis met hem te maken.

Zaterdag

Weekend? Mijn dochter is op bezoek, maar eigenlijk heb ik geen tijd voor haar. Het is niet anders. Gelukkig kan mijn man iets leuks met haar doen. Ik bel met de zus van mijn vriendin, die gisteren een zware operatie onderging. Die is gelukkig meegevallen. Ik geef een brief voor haar af bij het ziekenhuis. Ik schrijf ook een brief aan de politieman die het dodelijke schot loste. Wat moet het ook voor hem een vreselijke tijd zijn. Ik hoop dat hij er weer bovenop komt.

Om 11.00 uur weer naar het COV, de crematie van het slachtoffer van het schietincident is vanmiddag. Ik bel kort daarvoor even met zijn familie. Er doen zich geen incidenten voor. We bespreken de maatregelen voor de voetbalwedstrijd. Wij zijn er klaar voor. Nu moet ‘ons cluppie’ wel weer eens winnen. Ook bereiden we het bezoek van minister Ella Vogelaar voor, ze komt maandag naar Ondiep. Zij wil echt met bewoners kunnen praten, dus we informeren de pers niet. Ik ben benieuwd of dat werkt, want we nodigen bewoners natuurlijk wel van tevoren uit. Onderweg naar huis bel ik met een andere vriendin, die ook al net een operatie moest ondergaan. Ik had haar graag opgezocht, maar het zit er niet in.

Thuis veel telefoon-, sms- en mailverkeer. We bereiden ’s avonds de brief voor die naar minister Guusje ter Horst moet. De Tweede Kamer wil geïnformeerd worden en overweegt een spoeddebat. Is Ondiep dan geen Utrechtse aangelegenheid? Wie gaat nu eigenlijk waarover? Zo wordt het toch weer laat. Mijn familie vindt dat het nu wel genoeg is. Ik zelf eigenlijk ook.

Zondag

Uitslapen? De telefoon gaat weer vroeg. De politie praat me bij over de nacht. Nog steeds rustig in Ondiep. Ik handel persvragen en persberichten af. En ik neem mijn stukken voor de komende week door. Ik ga er toch maar vanuit dat ik de komende week niet al te veel afspraken af hoef te zeggen.

Af en toe loop ik de tuin in: ik heb veel te veel binnengezeten. De hyacinten staan in bloei. Er zitten aan veel struiken al frisse groene blaadjes. De politie informeert me per sms over FC Utrecht - Vitesse: 1-0 en later 2-0. Een modelwedstrijd! Zowel voor de openbare orde als de uitslag. Eindelijk weer in het linker rijtje.

’s Avonds lees ik in één adem de bundel Museumkwartier uit, geschreven door Willem Hendrik Gispen, de rector van de Universiteit Utrecht. Hij heeft de bundel aan mij opgedragen als ‘vriendin van het Museumkwartier’ waarin ik zelf woon. Een mooi geschenk in deze woelige week.

Maandag

7.30 uur: een sms’je dat de hekken om Ondiep worden afgebroken. Terug naar normaal.

Ik doe snel de gebruikelijke voorbespreking van mijn weekagenda in het stadhuis. En daarna naar het buurthuis in Ondiep.

Met de hoofdofficier en de korpschef ontvang ik Ella Vogelaar. We praten haar bij over de afgelopen week. Daarna spreekt ze met bewoners, jongerenwerkers, mensen van woningcorporatie Mitros, ambtenaren en drie wethouders. Bewoners nemen geen blad voor de mond, maar laten ook weten graag in hun Ondiep te wonen. Ella vraagt door op de jongerenoverlast en krijgt te horen dat er in het verleden te veel op het jongerenwerk bezuinigd is. Men is blij met de uitbreiding van het aantal wijkagenten. En is kritisch over tijdelijke leegstand en huurprijzen. De minister neemt gelukkig de ruimte om met een paar mensen door te praten, ook als de tijd eigenlijk om is.

Zelf kom ik in tijdnood voor het Regionaal College van de Politie. Net te laat. Ook daar is grote belangstelling voor ons optreden in Ondiep.

Eigenlijk haast ik de hele dag, want ik moet op tijd bij de koningin zijn voor het jaarlijks ‘Utrecht-gesprek’. Dat lukt precies. Ik kan helaas niet vertellen wat we daar bespreken.

En dan ben ik weer net op tijd terug voor een bijeenkomst in Ondiep met mensen die de cursus ‘Hoe om te gaan met overlastgevende jongeren’ volgden. Die was al langer geleden afgesproken.

Een beetje Kafka dat dat net nu gepland staat.

Als ik thuiskom, ligt er post van bekenden en onbekenden, die me een hart onder de riem steken voor onze aanpak in Ondiep. Wat zijn er toch veel hartelijke mensen. Geeft me energie.

Dinsdag

Iedere dinsdagmorgen: B&W-vergadering. Ik heb moeite de knop om te zetten naar ‘gewoon’ vergaderen. De vermoeidheid slaat een beetje toe. We bespreken onze toekomstige intensieve aanpak van fors overlastgevende jongeren. Wat een timing.

’s Middags raadscommissie Bestuur en Veiligheid. Er is waardering voor de aanpak in Ondiep, maar er zijn uiteraard ook vragen. Het zou gek zijn als dat niet zo was. Ik zeg toe een uitgebreid verslag te leveren.

Dan een gezellig intermezzo: een 60-jarig bruidspaar feliciteren. Er komen boeiende verhalen los van de vitale bruid en bruidegom. Zoon en dochter blijken bij naburige gemeenten te werken. Mijn ambtelijke metgezel slaat meteen aan het netwerken.

Vervolgens snel door naar de oprichting van de Utrechtse Slinger: enthousiaste werkgevers ontwikkelen initiatieven met jongeren en allochtone gezinnen. Met een grappig intermezzo: mensen uit een verzorgingstehuis (ik zie zelfs een enkele rollator) die rappen met jongeren. Een warm bad.

Thuis bel ik met de politieagenten die bij het schietincident in Ondiep betrokken waren. Wat een ellendige tijd voor hen. Het raakt me diep. Ze zijn diender in hart en nieren en dit is wat elke politieman vreest: dat hij of zij toch een keer het wapen moet gebruiken met dramatische gevolgen. Ze worden gelukkig goed begeleid door collega’s.

Tegelijkertijd telefoon op mijn andere toestel. Waarom vind ik het nodig om drie telefoons te hebben?

Woensdag

Lente! Maar buiten valt natte sneeuw. Vandaag hoeft voor het eerst na Ondiep niets in mijn agenda te worden geschrapt. Een vol programma tot ’s avonds laat, afzeggingen van vorige week moeten worden ingehaald. Was het maar vast weekend...

De dag begint met een bijeenkomst van onze directeuren en het college over onze organisatie in 2010. Nu zitten onze 4.000 medewerkers nog verspreid over veel gebouwen over de stad, dan zitten we ‘slank en slagvaardig in een nieuw stadskantoor’.

Ik kan dus ‘gewoon’ naar het afscheidssymposium van de directeur van het Reumafonds, ik ben voorzitter van de raad van toezicht. In Nederland hebben 2,3 miljoen mensen een vorm van reuma. Verrassend voor velen: je denkt bij reuma meestal aan mensen met bijvoorbeeld vergroeide handen. Maar veel vormen van reuma zie je niet ‘aan de buitenkant’. Eén van de leukste manieren om reuma in de schijnwerpers te zetten, is onze support-award. Bedoeld voor collega’s van reumapatiënten die hen helpen zodat ze hun werk kunnen blijven doen.

De eerste reltoeristen staan voor de rechter. Eén keer celstraf, voor de anderen taakstraf en boete. Ben benieuwd of er nog hoger beroep volgt.

Terug naar Utrecht. Onderweg veel telefoontjes en een sms’je van mijn vriendin: ze mag vrijdag uit het ziekenhuis.

Laat naar bed. Morgen, om met Sonja Barend te spreken, gezond weer op?

Donderdag 22 maart

Vandaag maakt minister Vogelaar bekend welke wijken meedoen aan haar aanpak ‘Van probleemwijk naar prachtwijk’. Je wilt als stad natuurlijk niet te veel wijken op de verkeerde lijstjes hebben, maar we gaan voor minimaal vier. Het goede nieuws komt snel: vier Utrechtse wijken kunnen meedoen. Ook Ondiep. Het zal bewoners goed doen, dat de minister snel met hen en ons aan tafel zal zitten over deze nieuwe wijkaanpak.

’s Middags reik ik in een verzorgingshuis een ‘Gouden Domtorentje’ uit aan de kokkin, die daar al 40 jaar werkt. Ze blijkt erg geliefd bij ‘haar’ ouderen. Ze is doof, daarom spreek ik haar toe met simultaanvertaling van een doventolk. Voor mij een geheel nieuwe ervaring.

Als ik thuiskom heb ik geluk: mijn zoon heeft net voor zichzelf gekookt, maar heeft er rekening mee gehouden dat mijn man of ik onverwacht aan kan schuiven. Ik dus. Heerlijk om na een ‘broodjesweek’ weer een keer thuis warm te eten.