Vier dagen dezelfde broek dragen is ruig

Door de ‘yell’ van één hartstochtelijke fan werd de band The View bekend.

Het succes ging van campingfavorieten naar de hitparade, de nieuwe cd is uit.

Sommige bands worden bekend dankzij uitgebreide promotiecampagnes. Andere bands worden bekend doordat ze demo’s uitdelen op concerten die dan door de fans op internet worden verspreid. De nieuwe band The View deed het nog voordeliger; zij werden bekend dankzij een ‘yell’.

„The View! The View! The View are on fire!” riep één hartstochtelijke fan van dit Schotse kwartet dwars door een van hun eerste optredens heen. „The View! The View! The View are on fire!” zongen daarna alle aanwezigen bij alle optredens die de groep later gaf. „The View! The View! The View are on fire!” riep de menigte bij het grootschalige Reading-festival – zo hard dat de groep zichzelf niet meer kon horen.

Dat was 2006. Inmiddels is het 2007 en heeft The View in Engeland hoog in de hitparade gestaan met eerst de single, Same Jeans, en vervolgens hun debuut-cd Hats Off To The Buskers. Ze toeren non-stop door het land, en zetten overal de luisteraars onder stroom met hun chaotische lofzangen op het leven van alledag: de briljante snedigheid van Superstar Tradesman, de puppy-romantiek van Claudia, en de gruizige melodie van The Don. The View kan het allemaal – opgewonden kroegliedjes, losbandige schreeuwpop, en de versnelde variant op wat Ray Davies met The Kinks ooit deed, en Pete Doherty later met The Libertines: gesoigneerde popsongs over een rafelig bestaan.

De rafeligheid valt nog mee. Want dit zijn jongens: negentien jaar, net van school, aan het begin van een muzikantenbestaan. De ophef die in Engeland werd gemaakt over de regel ‘I’ve had the same jeans on for four days now’ (uit Same Jeans), alsof het hier ging om een misdadig gebrek aan persoonlijke hygiëne, zegt meer over de Britten dan over het niveau van ontaardheid dat je de vier muzikanten kunt aanwrijven.

De vier muzikanten – zanger Kyle Falconer, bassist Kieren Webster, gitarist Peter Reilly, drummer Steven Morrison – kennen elkaar van een katholieke middelbare school in de Schotse kustplaats Dundee. In Dundee gebeurt niet veel. De vier maakten samen muziek in de achterkamer van de Bayview Pub – vandaar de groepsnaam – waar ze later uitgezet werden omdat ze op een scooter over de bar hadden gereden.

In de vroegste fase van hun bestaan deed The View ervaring op met het spelen op caravancampings. Daar speelden ze covers van Steelers Wheel en andere campingfavorieten, ze zagen opa’s en oma’s op hun muziek dansen, en werden uitbetaald in bier. Na de eerste single, een jaar geleden, maakten ze met een partijtje ‘busken’ (spelen op straat – daar komt de titel van de cd vandaan) indruk op Pete Doherty, die The View meevroeg op tournee met de Babyshambles.

Het klinkt allemaal vreselijk makkelijk. Maar hoe serieus de groep is blijkt uit de littekens die Falconer op zijn arm heeft staan: een gloeiende rozenkrans in zijn huid gedrukt – als smeekbede op de goede afloop van een tournee met Primal Scream.

In Nederland hebben we de groep alleen nog kunnen zien op het Eurosonic-festival, afgelopen januari in Groningen. The View zal in april eerst Amerika gaan veroveren. Het is hun tweede poging. De vorige Amerikaanse tournee moest worden afgezegd omdat Kyle Falconer in Londen was betrapt op cocaïnebezit. Opgroeien gaat snel in een band.

De cd Hats Off To The Buskers is verschenen bij Red Ink.Beluister muziek van The View op de site van de band: www.theviewareonfire.com