Tralala! Heerlijke avond, de donderdag

Oh wat a beautiful móóórning, oh what a beautiful day! Weet u wat een heel leuke baan is? Televisierecensent. Jaja! Jaja! Tralalala! Heerlijke avond gehad gisteravond. Drie Prima Programma’s gezien. Drie! Geluk ! Lalala!

Concreet worden nu. Hup. (Tralala.) Allereerst: tante BBC. Onze lievelingstante. Die heeft iets, stom dat ik het de eerste twee keer gemist heb, maar er komen na vandaag nóg drie afleveringen: My life as a child. Kinderen maken hun eigen Woutertapes. Met een cameraatje filmen ze hun dagelijks leven, en vooral maken ze een soort dagboek. Gisteren zagen we een klein Chinees meisje dat ontzettend graag geen Chinees meisje wilde zijn, maar een gewoon Engels meisje. „Soms denk ik aan mezelf alsof ik hetzelfde ben als zij.” Op een keer vertelt ze de camera dat ze christen is. Beetje half in het geheim, haar ouders denken dat ze ‘for fun’ naar de kerk gaat, maar „I don’t.” In de kerk, vertelt ze, mag iedereen komen, „wit of zwart, of, wat dan ook, zelfs een alien kan naar de kerk”. Er is het meisje dat bijna een jongetje is. Ze laat de camera weten: „Mijn leven gaat pas beginnen als ik volwassen ben, dus basically ben ik gewoon aan het wachten tot het zover is.” Ze formuleren allemaal uitstekend, hoewel ze hooguit tien zijn. Ook het jongetje dat een hersenstoornis heeft waardoor lichamelijke verrichtingen bij hem heel moeizaam gaan, en dat als grootste ambitie heeft goed te zijn in sport. Wat hij natuurlijk niet is. Maar na een poosje met de camera, ontdekt hij: „Sinds ik jou heb, de camera, denk ik: je kunt ook goed zijn in andere dingen dan sport. Ik ben goed in het uitdrukken van mijn mening.” Hij vraagt zijn moeder: „Mam, op wat van mij ben jij trots?” Die zegt: „Hoeveel tijd heb je?” en verslikt zich in haar tranen. Kijker ook.

Half uurtje duurt het, en het is briljant. Hebben wij ook zulke kinderen? En kan iemand die opsporen? Dit is echt een idee om te stelen – maar niks aan veranderen hoor! Geen wedstrijden of zo!

Wel een wedstrijd, in zeker zin, maar zonder het vermoeiende ordinaire gedoe eromheen is De weg naar Fame op RTL4. In dat programma zoekt Albert Verlinden, die eerder de musical Annie produceerde, naar hoofdrolspelers voor zijn aanstaande productie van Fame. We hebben al twee afleveringen over de eerste en tweede audities gezien, en waar de programma’s met mensen die een Idol willen worden of een X-factor menen te bezitten altijd gekmakend stom zijn, is dit meeslepend. Waarschijnlijk omdat het echt is: echte mensen die echt die rollen willen en die echt auditie doen, zonder sms’jes van kijkers, presentatrices in glitterpakjes en eindeloos getrek en gesleep voordat er bekend wordt gemaakt wie verder mag naar een volgende ronde. En wat kunnen veel van die mensen een hoop! Dansen, zingen, beetje acteren (dat is meestal het zwakste) – men staat paf. De voorrondes hebben we nu gehad, er zijn zestien kandidaten over en die gaan, hier moeten wij ons hart weer vast houden, in ‘the house of Fame’ wonen. Als dat maar weer geen eindeloze groepsprocessen gaat opleveren – we willen ze zien werken, zingen en dansen en oefenen, niet zich zien aanstellen tegen elkaar vanwege de camera.

En dan was er ook nog in Holland. doc een prachtige documentaire over een fotograaf in Afrika die prachtige foto's heeft gemaakt maar niet ontdekt was en ook niet ontdekt werd, ondanks de pogingen van een Franse journalist.

Wat een avond. Niet alles was vrolijk, maar het was allemaal goed, en oprecht, en gedreven. Dus ik zeg niks over Jeroen Pauw die alles probeerde te verknallen door platvloers – nee. Dat zeg ik gewoon niet.

Reageer op deze column via www.nrc.nl/ogen