Levensgrote strip over leven in de buurt

Het ruikt er naar shoarma. Op de begane grond van een flat op het Waterlandplein in Amsterdam Noord zit een snackbar. Tegen de gevel, ter hoogte van de eerste verdieping, prijkt een kunstwerk van Guido van Driel. Het is een geplastificeerde striptekening van tien meter lang en twee meter hoog. Dat klinkt reusachtig, maar op een gebouw van een dozijn verdiepingen, valt het erg tegen. Het hele Waterlandplein valt overigens tegen. Zeker als je net de fraaie tocht vanaf centraal station met het pontje over het IJ en langs de idyllische Nieuwendammerdijk hebt afgelegd. Daarom gaat het plein ook op de schop. Vier jaar lang staat het in de steigers. Er komen betere woningen en een gloednieuw winkelcentrum dat het plein tot het gezellige hart van de buurt moet maken.

Tijdens de bouwwerkzaamheden compenseert projectontwikkelaar Ymere de overlast voor de buurtbewoners met een aantal kunstprojecten. Een van die projecten is de Muurkrant van Van Driel (1962). Zijn levensgrote beeldverhaal hangt op de flat op de hoek van de Volendammerweg en de IJdoornlaan. Een kunstwerk als een immens stripverhaal, over het reilen en zijlen van bewoners en winkeliers van het Waterlandplein. Elke drie maanden maakt Van Driel een nieuwe stripkrant. Tot de verwachte oplevering van het gerenoveerde plein, begin 2010, verschijnen er tien afleveringen. Samen vertellen zij de geschiedenis van de renovatie van het plein door de ogen van de bewoners.

Van Driel spreekt op straat mensen aan tot hij een interessante verhaallijn heeft gevonden die te maken heeft met de omgeving. „Het was mijn eigen initiatief de buurtbewoners bij de strip te betrekken maar het viel me vies tegen hoe lastig benaderbaar mensen zijn. Zodra ze horen dat ze drie maanden lang met naam en toenaam op het plein hangen, deinzen ze terug. Ik heb eindeloos rondgelopen op dat plein voordat ik iemand zover had om mee te werken.”

De huidige strip vertelt het verhaal van Diana Helsloot, eenentwintig jaar en in de buurt geboren. Ze werkt bij de plaatselijke Blokkervestiging en heeft vriendschappelijk contact met haar Turkse buurwinkelier die Ufuk market groente en fruit drijft. Het meisje helpt haar buurman aan wisselgeld en geeft hem vijftien euro aan muntjes. Hij telt het niet na, omdat hij haar in zijn net niet foutloze Nederlands zegt volledig te vertrouwen. Een sterk staaltje perfect geslaagde multiculturele samenleving. De dialoog is zo politiek correct, dat je je afvraagt of Van Driel behalve de uiterlijke verfraaiing van het plein, nog een andere opdracht had te vervullen: het goede voorbeeld geven om ‘de leefbaarheid in de buurt’ te bevorderen.

„Nee, ik heb geen expliciete opdracht gekregen. Dit meisje vertelde me spontaan over haar omgang met de Turkse groentenboer. Dat vond ik mooi. En uiteindelijk haalde ze hem over ook mee te werken. Dat was me in mijn eentje nooit gelukt. De volgende krant zal gaan over een groep allochtone schoolmeisjes met wie ik na veel moeite in contact ben gekomen. Maar daar had ik wel een intermediair van het lokale buurtwerk voor nodig.”

De kleurige muurstrip is een verrijking van het grauwe Waterlandplein. Of de bewoners het initiatief op prijs stellen, weet Van Driel niet. „De geportretteerden zijn tevreden, dat vind ik belangrijk.” Voor de Turkse groentenboer is het een pleister op de wonde. Door de renovatie zal Ufuk market groente en fruit moeten verdwijnen. Maar nu is zijn winkel, heel even, vereeuwigd.