Festival Cement serveert diner met uitgewezen hongerstaker

Theater: Festival Cement, t/m 25/3 in Maastricht. Info: 043-350555 of www.festivalcement.nl.

Een feestelijk gedekte dis. Negen gasten, wildvreemden voor elkaar, schuiven aarzelend aan. Ze hebben een kaartje voor een theatervoorstelling gekocht, maar ze krijgen een met wijn overgoten driegangenmenu.

Het Maastrichtse festival Cement zit vol verrassingen. De locaties variëren van huiskamer tot pesthuis, van theater tot brandweerkazerne en er zijn tien premières. Jonge theatermakers uit het zuiden van het land presenteren er hun werk, zelfgeschreven vaak. Cement brengt ook beeldend theater dat richting performancekunst gaat. De voorstelling Honger, aan die volgeladen tafel, is een beetje van allebei: teksttoneel en een performance tegelijk, waarbij het contrast tussen eten en niet eten stevig wordt aangedikt.

Nanna Tieman leest aan het hoofd van de tafel uit haar dagboek voor. De jonge vrouw uit het dagboek vindt in een bushokje een noodkreet van een asielzoeker die in hongerstaking gaat. Tieman confronteert ons met de wanhoop van die vluchteling, de onverschilligheid van de instanties en de twijfels van haarzelf. Haar soms geestige zelfkritiek behoedt haar tekst voor drammerigheid. Maar deze in 1980 geboren theatervrouw maakt nog geen contact met het publiek. Er heerst aan tafel een overdreven plechtige sfeer.

De acteurs in Zo is mijn hand een pistool daarentegen, breken meteen het ijs tussen spelers en publiek. Ze spelen in een kille brouwerij die een slachthuis moet voorstellen. Schrijver en regisseur Jef Van gestel maakt dat slachthuis tot toevluchtsoord voor drie gevaarlijk klierende pubers. Hij mixt tekstflarden, emoties en muziek tot een explosieve cocktail. Door het brutale, dynamische spel en het schalkse contact van de acteurs met de zaal krijgen moeilijke onderwerpen een aangename lichtheid. Nu nog wat meer absurdisme erbij en dan is Zo is mijn hand een pistool perfect.