Brieven

Chinese kunst

China is booming, niet alleen op economisch en politiek gebied, maar ook op het gebied van de beeldende kunst en architectuur. Daarom organiseerden Museum Boijmans Van Beuningen, het Nederlands Architectuur Instituut en het Nederlands Fotomuseum vorig jaar China Contemporary: een grote tentoonstelling waarin kennis genomen kon worden van de belangrijkste recente ontwikkelingen binnen de Chinese beeldende kunst, architectuur en beeldcultuur.

Hoe is het dan mogelijk dat in een paginagroot artikel (Cultureel Supplement, 2 maart) over opkomst en commercialisering van de hedendaagse Chinese kunst geen gewag wordt gemaakt van deze recente presentatie? Te meer daar in het artikel gesuggereerd wordt dat Nederlandse musea geen enkele interesse zouden tonen voor belangrijke ontwikkelingen in niet-westerse kunst en Chinese kunst in het bijzonder, terwijl bovengenoemde tentoonstelling de grootste ooit in Nederland gehouden is over dit onderwerp.

Maar bovendien ook vreemd, aangezien deze tentoonstelling er bewust voor gekozen had een segment van de hedendaagse Chinese kunst te laten zien dat niet alleen internationaal toonaangevend is, maar dat zich doelbewust probeert te onttrekken aan de enorme commercialisering binnen de hedendaagse Chinese kunst, waarover juist in het artikel in deze krant geschreven wordt.

namens Boijmans Van Beuningen, NAi en Nederlands Fotomuseum, Rotterdam

Videoclips

In de videoclips beschouwing ‘Bijna cinema’ (Cultureel Supplement, 16 maart) schrijft Colin van Heezik: „Vroege videoclips worden in de jaren ’60 door The Beatles en Bob Dylan gemaakt, maar (nu komt het) pas op het moment dat MTV in 1981 wordt opgericht, ontstaat een echte videoclipcultuur. Voor die tijd bestond een clip vooral uit live beelden van een popconcert”. Van Heezik moet behoorlijk ver na 1977 zijn geboren, want in dat jaar zag namelijk de eerste échte videoclip het levenslicht: Dreadlock Holiday van 10CC. Een prachtig opgenomen en verhalend minifilmpje, dat nog niets aan artistieke waarde heeft ingeboet en dat – om in het jargon van het artikel te blijven – zeker een ‘narratieve videoclip’ is.

Rotterdam

Amy Winehouse

Columniste Christina Oele laat haar licht schijnen over het imago van zangeres Amy Winehouse (Cultureel Supplement, 9 maart). Is Winehouse echt of gemaakt, vraagt ze. Gemaakt is in ieder geval het beeld dat Oele oproept van Amy. In een opsomming heeft ze het over haar scheve gezicht, zigeunerogen, lange benen en bolle tieten van Winehouse. Nou kan je van alles over Winehouse zeggen, maar ze is nou niet bepaald een Dolly Parton. Waarom dan toch over bolle tieten schrijven Christina?

Amsterdam

Vertalië

De stukjes van Henkes en Bindervoet (‘Briefkaart uit Vertalië’) slagen er naar mijn smaak niet in de werkelijk storende valkuilen van het vertalen bloot te leggen. Het is natuurlijk leuk om in te gaan op details die je zelf beter zou hebben gedaan of zou hebben willen doen, zoals in het stukje Is mens lekker? van 16 maart. Flauw, als je (zoals de heren hier doen) wel het probleem signaleert, maar geen briljant alternatief biedt. Wat hadden ze gedacht van ‘Mens is afschuwelijk!’, of ‘Mens stelt niks voor’, of ‘Mens lijkt nergens op’? Ik laat dan de afweging tussen ‘de mens’ en ‘mens’ in deze opties nog even buiten beschouwing. Kortom: wie de brontaal goed genoeg kent om de problemen te kunnen herkennen zal een gebrekkige vertaling van dit soort subtiliteiten niet hard vallen. Veel meer lezers zullen zich storen aan vertalers die kromme Nederlandse zinnen afscheiden, en zich bezondigen aan Engelse, Franse enz. grammaticale constructies die in het Nederlands gewoon fout zijn, of fouten maken met gewone woorden waarvoor de Schwere Wörter van de jaren ’50 en ’60 al waarschuwden. Maar ik begrijp waarom Henkes en Bindervoet het daar niet over hebben: dat zou gewoon schoolmeesterachtig zijn, en hun commentaren lijken zo hoogstaand en intelligent.

Zeist

Volg de levendige discussie over ‘Briefkaart uit Vertalië’ op het weblog van Henkes en Bindervoet: www.nrc.nl/vertalie