‘Points of view’ van Nationaal Ballet bruist van energie

Points of View door Het Nationale Ballet, met werk van Merce Cunningham, Hans van Manen, Annabelle Lopez Ochoa, Ted Brandsen. Gezien 19/3 Muziektheater, Amsterdam 19/3. Info: www.het-ballet.nl

Vier visies op de academische dans in twee premières, en twee werken die nieuw zijn voor het Nationale Ballet: voilá het programma Points of View. Verrassend is de keuze voor een ballet van de grote dansvernieuwer Merce Cunningham, inmiddels 88 jaar, die de academische dans vooral abstraheerde en van emoties ontdeed. Maar het moderne Duets (1980) op muziek van John Cage kan ook gedanst worden door klassieke dansers. Toch zie je de zes in kleurrijke gympakken gestoken dansduo’s van het Nationale Ballet nog worstelen met Cunningham en zijn ‘onpersoonlijke’ vloeiendheid. Ze lijken soms een beetje op houterige, passen tellende dansmachines. Duets, toch al geen hoogtepunt in Cunningham oeuvre, lijkt daarmee meer op een studiestuk, waarin af en toe zijn energie en unieke stijl naar voren komt, maar de echte kracht van de abstractie verborgen blijft. Wat dat betreft weet het gezelschap beter raad met Hans van Manens klassieker Kammerballet die hij in 1995 voor het Nederlands Dans Theater maakte. Dit gaat over mensen en liefde, hoezeer Van Manen ook beweert dat dans alleen dans uitdrukt.

Echt nieuw was Since van ex-Scapino-danseres Annabelle Lopez Ochoa (33) die in 2002 het prachtige Before after voor het gezelschap maakte. Lopez Ochoa speelt volgens het programmaboekje met het thema man-vrouw en de lichte en donkere kant van de mens, maar afgezien van een paar prachtige dansfrases, blijft het thematisch allemaal aan de oppervlakte. De vijf dames (wit gekleed) en drie heren (zwart gekleed) lijken wat willekeurig erg mooi staan te bewegen.

Hallelujah Junction van artistiek leider Ted Brandsen is met twintig dansers op toneel de uitsmijter. Op de ritmische muziek van John Adams bewegen de dansers caleidoscopisch over het podium en het effect van de massa is groot. Het is een gedegen en bekwaam ballet, waarin Brandsen zich een vakman toont die goed heeft gekeken naar Hans van Manen, maar het stijgt niet boven zichzelf uit. Het hardste applaus van de avond was er dan ook voor de drie live spelende pianisten: Olga Khozianova, Ryoko Kondo en Michael Mouratch.