In ‘The Return’ zijn zelfs de horrorclichés vervelend

The Return. Regie: Asif Kapadia. Met: Sarah Michelle Gellar, Sam Shepard, Adam Scott, Peter O’ Brien. In: 7 bioscopen.

Vrouwen zijn eng. Daarom zijn ze in horrorfilms zo geschikt als slachtoffer (‘net goed’) of dader (‘zie je wel’). Actrice Sarah Michelle Gellar (in de beschaafde wereld bekend als Buffy de vampierdoder) heeft er na haar mensenreddende hoofdrol in die cult-tv-serie schijnbaar plezier in gekregen om rollen in horrorfilms te spelen waarin ze zowel slachtoffer als dader kan lijken. Zie de semi-Japanse The Grudge 1 en 2.

The Return, het Amerikaanse debuut van de Engelse reclamefilmer Asif Kapadia wijkt niet van die formule af. De ontoegankelijk stoere (jaja, voer voor amateurpsychologen) Joanna Mills ziet in nachtmerries en visioenen van alles wat te maken kan hebben met de dood van haar moeder, een mysterieus auto-ongeluk met haar vader, een of ander niet nader gedefinieerd jeugdtrauma of een paranormale begaafdheid. Aangetrokken door de kracht van de plaats des onheils stuit ze op wat antwoorden, die de toeschouwer nog minder kunnen schelen dan de filmmakers. Die waren alleen maar geïnteresseerd, lijkt het wel, in Gellars kredietwaardigheid als getroebleerde jongedame. Oh, wat zouden ze haar graag in hun armen sluiten. Wij zijn dan al lang blij dat ze een foute man gevonden heeft tegen wiens schouders ze kan schuilen. In The Return zijn zelfs de horrorclichés vervelend. Zie je wel. Net goed.