De universele regel ‘Je vindt nooit wat je zoekt als je ernaar op zoek gaat’

Woensdagmiddag. Ik had me voorgenomen iets leuks voor mezelf te kopen, want iedereen zei dat je daar enorm van opvrolijkt. Ik had zelfs een lijstje gemaakt van wat ik wilde: een plastic hoesje voor mijn iPod en een portemonnee. Na het afwerken van mijn lijstje, zou ik gaan lunchen met mijn vriendin P.

Ik hoef niet te vertellen dat ik noch de houder, noch de portemonnee gevonden heb, volgens de universele regel ‘Je vindt nooit wat je zoekt als je ernaar op zoek gaat’. Dit geldt trouwens niet alleen voor leuke dingen die je voor jezelf wilt kopen, maar ook voor huissleutels en liefde.

Mijn iPod, die uit het pre-industriële tijdperk stamt, was zo oud dat er geen fabrikant meer is die een stukje plastic wil maken dat eromheen past. Het enige wat ik bij de Apple-winkel kreeg, was eeuwig respect van de verkoper. Hij bekeek mijn iPod alsof het een vintage Barolo-wijn uit het oude Romeinse Rijk was. „Je moet hem echt koesteren”, zei hij. „Ja, maar dan moet ik er potdomme wel een hoesje voor hebben!” zei ik. Nee, dat zei ik niet. Maar ik dacht het wel een beetje.

De ideale portemonnee vond ik niet. Bijna had ik een koeieharen exemplaar afgerekend, toen ineens de vreemde, niet weg te krijgen gedachte in mijn hoofd kwam dat die koe zijn hele leven had gezweet in die haartjes. (Graag had ik een nobeler, vegetarischer reden aangewend voor het niet kopen van de portemonnee. Maar eerlijk is eerlijk: het zweet gaf de doorslag.)

De lunch met vriendin P. lukte ook niet, omdat ons favoriete lunchtentje ineens gesloten bleek. Misschien waren we er te lang niet geweest, zei ik schuldbewust, en waren ze nu failliet. Vriendin P. zei lief: „Ze zijn vast op een culinaire reis naar Toscane.”

Thuisgekomen bleek dat ik in mijn stukje van gisteren in een moment van totale vogelverstandsverbijstering had geschreven dat een sparrow een spreeuw was. Een sparrow is geen spreeuw, maar een mus. Dat bleken bijna alle nrc.next-lezers te weten, en die hadden dat allemaal gemaild naar de redactie.

Ik belde vriendin P. en vroeg haar wat ik dan nu aan moest met mijn leven. Zij zei: „De Wouter Tapes wordt vanmiddag herhaald. Schenk jezelf een glas port in, installeer je op de bank, en ga lekker kijken!” Om dat advies moest ik hard lachen. En toen was ik weer een beetje gelukkig.