Springtij in Kijkduin

Twee mannen staan in een strandtent op het strand bij Kijkduin. Het interieur is tot in de puntjes verzorgd. De glazen staan achter de tap. De ijskast is gevuld. Buiten loeit een harde noordwestenwind. En het is springtij. Het zeewater nadert. „Je staat machteloos”, zegt Redsard Otten, een van de twee exploitanten van strandtent Habana. „Tegen de natuur doe je niks.” Zijn compagnon is John Roos. Samen waren ze dit jaar al vroeg begonnen met het inrichten van hun strandtent. Afgelopen zondag zat de zaak al gezellig vol. Tot één uur ’s middags. „Toen heb ik iedereen gevraagd af te rekenen, want het werd te gevaarlijk”, vertelt Otten. Ze hebben zondag al behoorlijk in hun rats gezeten. De zee spoelde over de terrassen heen, in het spoelgat onder de strandtent, om daar te blijven. Gistermiddag, voordat het springtij begon, hebben de strandtenthouders een aannemer gevraagd een wal van zand voor hun etablissement te bouwen. Voorlopig met succes. Het water is buiten gebleven. Hoe moet het verder? De strandtenthouders bij Kijkduin beschikken over een strand dat elk jaar smaller wordt. „En niemand doet er wat aan”, klaagt John Roos. De uitbaters hebben begrepen dat in 2009 Kijkduin aan de beurt is voor een zandsuppletie. Dan moet het duin dertig meter zijn verlengd en komt er een honderd meter breed strand.