Hardcore is vernieuwd

‘The Resistance Below’ is een nieuw hardcoreconcept in de Heineken Music Hall.

DJ Promo over de wedergeboorte van deze extreme dansmuziek.

Hardcore, dat is allang niet meer het extreme, simpele gehak en gebonk voor kaalkopjes in trainingspakken en Lonsdalekleding. DJ Promo, ofwel Sebastiaan Hoff uit het Noord-Hollandse Zwaag, is in Nederland de voortrekker van het nieuwe undergroundelan van de hardcore. In zijn flinke oeuvre rekt hij het beukende hardcorestramien flink op en buigt hij het om naar indrukwekkende, experimentele hoogten. Nu wil hij ook de hardcorefeesten naar een hoger plan brengen. The Resistance Below, zaterdag in de Amsterdamse Heineken Music Hall, is een aanzet.

Hardcore: in de jaren negentig was dat de grootste en tegelijk de meest omstreden vorm van dansmuziek. Hele horden gingen in sporthallen en stadions uit hun dak op die bonkende beats. Tot er aan het eind van dat decennium in razend tempo de klad in kwam. In de tijd die het duurt eer een kaalgeschoren schedel weer enige haargroei vertoont, zakte de hele scene in elkaar, wegens overkill en commerciële uitmelkerij.

Waar trendvolgers en meelopers zich wendden naar minder hardhandige trends als trance en hardstyle, beleefde hardcore een spannende wedergeboorte in de underground. Het geluid werd steeds extremer en experimenteler. En de boel vertakte zich in allerlei substromingen.

„De kwaliteit is er enorm op vooruitgegaan”, zegt DJ Promo. „Het is gewoon heel erg interessant, al die experimentele ontwikkelingen. Invloeden uit allerlei stromingen, drum ‘n’ bass en trance dienen zich aan. Maar het stoorde me dat je die sprong vooruit niet terugziet in de feesten. De fans staan nog steeds te dansen in stoffige sporthallen met hoogstens een opblaashond als versiering, en wat vlaggen en laserstralen. Wel knap, dat men daar nog veertig euro voor durft te vragen. Maar ja, de mensen weten ook niet beter.”

Vandaar The Resistance Below, een nieuw concept dat zaterdag zo’n 5000 man naar de Heineken Music Hall moet trekken. Het feest is weliswaar opgebouwd rond DJ Promo, de bekendste naam in de hardcorescene. „Maar de aandacht gaat ook naar de nieuwe generatie producers, die zich sinds de teloorgang rond ’99 naar de top of de subtop hebben gewerkt. Daar zitten jongens bij die hele knappe producties afleveren. Die willen we in het zonnetje zetten.”

En niet alleen dat. Via sms’jes of computers ter plekke – daar is hij nog niet over uit – kan het publiek contact met hem zoeken terwijl hij aan het draaien is, desnoods zelfs om verzoekjes in te dienen. En verder wordt er tussen de verschillende dj-sets door, met behulp van projecties een verhaal verteld. „Een beetje mythisch, sprookjesachtig verhaal, niet te kinderachtig, maar ook niet met zo’n hele duistere, duivelse sfeer zoals men dat in de hardcore gewend is.”

Zo wil hij het imago dat hardcore tegen wil en dank heeft enigszins opschudden. Ook al moest hij daarvoor de hulp inroepen van de grote hard-style-organisatie Q-Dance, en dat is vloeken in de kerk voor hardcorepuristen.

„Daar wordt vreemd tegenaan gekeken, omdat hardcore destijds bijna ten onder ging aan de commercie. Maar wil je zo’n productie op poten zetten, dan moet je wel met zo’n club samenwerken. Ik draai al jaren voor Q-Dance, ik ben vaak de afsluiter op hun feesten. Van mij wordt dat wel gepikt, want na al die jaren heb ik wel enig respect opgebouwd in de hardcorescene. Bovendien is het wel een overwinning, om het hardstylepubliek op Sensation Black of Qlimax plat te laten gaan voor mijn hardcoreplaten.”

Hardstyle, het iets lichtvoetiger broertje van de hardcore dat een jaar of vijf geleden ineens erg populair was, dreigt nu „de gebeten hond” te worden. „Het wordt in de scene vaak gezien als goedkope namaakmuziek, net als happy hardcore vroeger. Ja, ik ben ook in de happy hardcore begonnen: Madonna samplen, kickie (bassdrum, red.) eronder, klaar. Ik wist niet beter, tot ikzelf een keer gesampeld werd en een ander dus geld verdiende aan mijn creativiteit. Dat deed pijn.”

De ineenstorting van de hardcore was voor hem juist een stimulans om nog dieper, verder en extremer te gaan. „Iedereen was die oude hardcore-sound ook wel zat. Ik luister naar klassiek en jazz, die invloeden kruipen er ook in. De diepte en drive van de techno, het kippevel van de trance, de sfeer van filmmuziek: dat kan allemaal een plek krijgen. De kunst is om steeds mooier uit te mixen, steeds extremere geluiden erin te proppen. Ik kijk hoeveel bassen ik erin kan draaien, tot de platendrukker zegt: sorry, dit is niet meer te persen. Als blijkt dat het toch wel kan, en dan gaan anderen ook steeds verder. Het moet wel hardcore blijven, dus je kunt niet te raar doen met ritmes.”

In al zijn vernieuwingsdrift heeft hij eigenlijk geen tijd om zich met de problematiek rond zijn publiek bezig te houden. „Je ziet steeds meer mooie, trendy kleding, de meisjes scheren de zijkanten van hun hoofden niet meer kaal maar trekken mooie topjes aan en maken zich leuk op. Dat is wel zo plezierig, want laten we eerlijk zijn, dames heb je wel nodig voor een goede sfeer.

The Resistanse Below, Zaterdag, Heineken Music Hall, Amsterdam. met onder anderen Promo, Manu Le Malin, Dana, Osiris, Jeff Amadeus, Peaky Pounder.