Fris en naïef, als briljant resultaat van midlifecrisis

cd blues rock

Grinderman: Grinderman Mute, distr. EMI

*****

In de loop van zijn solocarrière is Nick Cave steeds meer opgeschoven naar de rol van dé crooner van het alternatieve circuit. Maar zijn vijftigste verjaardag naderend, verzet hij de bakens. Met indrukwekkend resultaat. Met drie muzikanten uit zijn vaste begeleidingsband The Bad Seeds, dezelfde die hem begeleidden bij zijn laatste reeks ‘soloconcerten’, vormt hij nu Grinderman.

Cave zat nu eens niet van achter de piano te componeren: Grinderman is een collectief, dat in improvisatie en loops dankbare compositiemethoden ziet. Het dreunende orgel in Electric Alice (yep, dat is de pas overleden weduwe van jazzgigant John Coltrane, zelf een onderschat muzikante) doet onverwachte invloeden vermoeden, maar daar is ook altijd weer die uitgebeende blues.

Vervormde bassen (Martyn Casey), stomende drumritmes (New York-veteraan Jim Sclavunos) en meedogenloos door de effectenbakken gejaagde vioolpartijen (Warren Ellis) zijn net zo essentieel als Caves eigen bijdragen. Dat die zich uitstrekken tot de elektrische gitaar is nog zo’n verrassing. Vooral omdat hij dat ding pas kortgeleden leerde bespelen, kent zijn spel een frisse, naïeve en expressionistische charme die doet denken aan wat Blixa Bargeld in de eerste editie van The Bad Seeds uit de snaren wrong. Niet alleen daarom roept Grinderman heel prettig Caves solodebuut From Her To Eternity in herinnering. Och, mocht elke midlifecrisis maar zo eindigen.