De kleine man wordt gekleineerd

De Nationale ombudsman heeft gisteren bekendgemaakt dat de burger door de overheid gekleineerd wordt als hij aandacht vraagt voor zijn problemen. Het lijkt wel of de overheid vindt dat de burger niet moet zeuren als zij een mooi nieuw onbegrijpelijk stelsel heeft ingevoerd of in haar wijsheid sommige groepen beschermt en andere niet.

De rijdende rechter, mr. Frank Visser, vindt in ieder geval dat ‘de kleine man’ gehoord moet worden. Hij legde gisteravond als gast in Het elfde uur aan Andries Knevel uit dat de ‘flutzaken’ waar hij zich als rijdende rechter mee bezig houdt, ruzie over tuinhekjes, verkeerd geplaatste bomen, leidingen die over buurterreinen lopen etc., helemaal geen onbenulligheden zijn. Of dat zeer oude verhaal van die twee vrouwen die ruzie maakten over een baby en toen naar de koning gingen om die hun ruzie te laten beslechten dan soms ook een flutzaak was, vroeg hij aan Knevel, die daar natuurlijk niet van terug had. En dat koning Salomon, zo ging de RR door, zich toch echt niet te goed had gevoeld voor het oplossen van zoiets. En of we wel wisten dat het overgrote deel van de rechtszaken helemaal niet door ‘de kleine man’ werd aangespannen maar door grote bedrijven en vooral door de staat om de burger te vervolgen – ál die parkeerboetes die voor de rechter moeten komen. Dát is juridisering van de samenleving, meneer Knevel, maar meestal als dat woord gebruikt wordt, klinkt er verontwaardiging in door „dat de kleine man het waagt om ook eens naar de rechter te gaan”. En Visser sprak ook nog: „Politiek komt en gaat, maar mensen blijven ruzie maken over tuinhekjes”, daarmee doelend op het Wouter-item dat Knevel eerst met Felix Rottenberg besprak.

Visser was gisteravond ook in zijn hoedanigheid van rijdende rechter in actie te zien, dit keer over de verkoop van een tuinhuisje op een tuinhuisjescomplex waarvoor de eigenaren meer hadden willen hebben dan van de complexvereniging ‘Tot ons genoegen’ mocht. Een fijne zaak, waarbij de mensen voor de verandering nog best min of meer redelijk met elkaar konden praten.

Dat was heel anders gelopen in een andere kwestie waar de kleine man bij betrokken was geraakt, te zien bij Pauw & Witteman. Zij hadden de heer Tom Arends op bezoek, wiens vrouw twee weken geleden is doodgeschoten door een tbs’er. „Tom, Tom ik ben geraakt”, riep Arends vrouw en dat was het laatste wat hij haar hoorde zeggen. Verschrikkelijk genoeg, maar de verschrikkelijkheden waren daarmee niet ten einde. De kliniek waar de man verpleegd werd, nam geen contact op met Arends, hoewel de betreffende man bij hem in dienst was geweest in het kader van een herintredingsproject. Toen hij belde om een gesprek aan te vragen werd hij afgewimpeld. De begeleider van de man nam evenmin contact op. Niemand van de verantwoordelijken had gezegd dat het erg was en vreselijk en dat er misschien wel iets fout was gegaan.

Arends: „Deze man krijgt nu een advocaat en begeleiding en alles. Ik moet maar zien dat ik me red.” De eveneens aan tafel zittende journalist Hugo Borst zei chargerend: „Zeg dan maar gewoon dat er elk jaar één of twee dodelijke slachtoffers mogen vallen, aangezien we mensen niet levenslang op kunnen sluiten.” „Dat kunnen we best,” vond de advocaat van Arends, die hij in de arm had genomen om een schadevergoeding te eisen, niet om het geld, maar om de discussie. Iedereen wenste staatssecretaris Albayrak veel sterkte met haar pogingen om als overheid de burger niet langer te kleineren, te schofferen of dood te laten schieten.

Reageer op deze column via www.nrc.nl/ogen