Te wapen!

George „dient Nederland zelfstandig en uit eigen beweging binnen 28 dagen te verlaten”. Dat staat in een brief die bij George werd bezorgd. Hij heeft de brief zelf niet gelezen, want George kan niet lezen. George is namelijk vijf jaar oud en als je vijf jaar oud bent, herken je de woorden ‘Pluk’ en ‘Petteflet’ en misschien zelfs ‘brontosaurus’, maar het woord ‘verwijderd’ ken je niet. Als George Nederland niet zelfstandig verlaat, zo lazen zijn Nederlandse pleegouders, wordt hij namelijk ‘verwijderd’. Ik las per ongeluk ‘vernietigd’.

Ik zag George lopen. Een klein, mooi, donker mannetje met een grote krullenbol. Door de straat waar het huis staat waar hij vier jaar en drie maanden van zijn vijfjarige leven heeft gewoond. Met zijn koffertje in zijn ene hand en zijn knuffel in zijn andere. Zijn liefhebbende pleegouders, de familie Bosch, zwaaien hem uit. Zijn pleegbroertje zwaait mee. Hij denkt dat George bij een vriendje verderop in de straat gaat logeren en morgen weer thuiskomt. Maar nee hoor, George gaat zelfstandig Nederland verlaten. Hij loopt naar de bushalte, gaat naar het station, pakt de trein naar Schiphol, loopt naar de balie en als de mevrouw zich over de balie buigt en vraagt waar George naartoe wil, dan zegt hij: „Naar Afrika!” Want dat zegt George altijd tegen zijn pleegbroertje: „Ik kom uit Afrika.” En daar gaat George, op het vliegtuig naar Afrika, die vuile gelukszoeker. Opgerot staat netjes. Laat hem lekker zijn eigen land kaalvreten. Wat denkt die gast nou? Hè? Dat wij gek zijn? Dat wij niet weten dat het hem om onze welvaart te doen is? Het jokkebrokje! En het is totaal veilig daar in Congo. Er zijn een paar miljoen mensen dood, maar dat waren alle slechteriken. Nu zijn alle goeien over en gaat het daar geweldig. En altijd lekker weer. Ik zou d’r bijna zelf gaan wonen. Er schijnt zelfs iemand te zijn die een wc in zijn huis heeft gemaakt. En er is daar een opvanghuis voor wezen, echt een prachtige schuur, en daar heeft Nederland een paar mooie bedden gekocht. Kan hij heerlijk tussen de andere wezen opgroeien. Die taal leert-ie zo. En heeft-ie wel gezien hoe zwaar wij het hier hebben? Wij kunnen hem er echt niet bij hebben. Toen hij negen maanden oud was en op de arm van een voor hem vreemde vrouw uit Congo Nederland binnenkwam, wist dat mannetje dondersgoed wat-ie van plan was! Ons kaalvreten!

Volgens de voogdij-instelling voor alleenstaande minderjarige asielzoekers Nidos zijn er in Nederland tientallen kinderen als George. Wij mogen géén van die kinderen uitzetten. Iedereen die meewerkt aan het uitzetten van kinderen als George, pleegt een misdaad. Als je de beslissing neemt om ze uit te zetten, pleeg je een misdaad. Als je de brief tikt, pleeg je een misdaad. Als je aan de postzegel likt en je weet wat er in de brief staat, pleeg je een misdaad.

En als je in Nederland woont, in deze kapitalistische heilstaat, en je leest dit stuk en je denkt aan George en je hart draait zich om in je lijf, van schaamte en verdriet, dan kun je je niet meer verschuilen achter onwetendheid, dan sta je op het punt om medeplichtig te worden. En daar heb ik helemaal geen zin in. Ik wil niet medeplichtig worden aan misdaden tegen de menselijkheid. Hallo, daar in Den Haag, zijn jullie nou helemaal krankzinnig aan het worden? Hallo Balkenende? anybody home? Met je gelul over ‘fatsoen’? Kijk eens in je blinde hoek! En George: we komen je redden!