De verloren handschoen

Deze winter, zegt fotograaf Rob Huibers, „begon het op 6 november”. Het was de eerste koude ochtend. „Toen ik terugkwam van de school van mijn kinderen lag in de Utrechtse Merelstraat een prachtig kinderwantje. Het was nog warm, bij wijze van spreken.”

Op dat moment besloot Rob Huibers voortaan elke handschoen die hij tegenkwam te fotograferen. „Een paar weken later zat ik op een gemiddelde van één per dag. Ik nam me voor er honderd te gaan verzamelen. Ik fotografeerde ze vrijwel altijd zoals ze erbij lagen.”

Het is inmiddels zijn gewoonte om speurend rond te fietsen. „Ik ben ook een paar keer naar andere steden gegaan, speciaal om verloren handschoenen te zoeken. Al snel leerde ik dat ik het van het voortgezet onderwijs en het openbaar vervoer moest hebben. Bij basisschoolkinderen houden de ouders de wantjes in de gaten. En ouders van kleuters zorgen voor een koordje door de mouwen. Fietsers verliezen meer handschoenen dan voetgangers.”

Drie keer vond hij een heel paar, dat was een rijk gevoel, zegt Huibers. „Ook vond ik een keer vijf exemplaren binnen driehonderd meter. Eén handschoen lag ’s nachts op de Oudegracht, met bloed er omheen. De volgende dag belde ik de politie, maar daar wisten ze niets van een incident op die plaats. Op het Damrak vond ik er één waar een tram overheen had gereden. Ik hoop dat de eigenaar zijn handschoen toen al kwijt was.”

Gisterochtend vond Rob Huibers nog een mooie van blauw suede en tricot, op de fietsstrook van de Burgemeester Reigerstraat. „Ik weet niet of ik er nog mee kan ophouden.”