Uren de tijd om te obsederen over de leeftijd van Hugh

‘Wíl je wel naar een romantische komedie?” vroeg vriend M. mij voor we naar Music and Lyrics gingen. Hij bedoelde dat ik misschien niet in was voor romantische films, omdat romantiek, zo had ik inmiddels weer eens geleerd, alleen maar leidt tot verdriet. Ik vond het lief van M., maar ik wilde juist naar een romantische komedie. Als je toch niet meer in romantiek gelooft, kun je het maar beter allemaal als één grote grap zien.

Het voorfilmpje van Music and Lyrics had ik vaak gezien, de afgelopen maand, en me dan erg verheugd. Hugh Grant in een fijne New Yorkse setting van voorspelbaar af- en aanrijdende gele taxi’s en een jaren-tachtig-retro-gevoel, daar zou de film over gaan. Dat Drew Barrymore de love interest van Hugh speelde, nam ik op de koop toe. (Ik vind Drew Barrymore altijd een beetje vervelend, met haar scheve lachje en haar meisjesmaniertjes – in E.T. was dat nog wel te pruimen, maar twee decennia later iets minder.)

De film viel tegen. Het was een trailerfilm, zoals ik dat noem. Een trailerfilm is een film met vijf leuke momenten. Die momenten worden in de trailer al vertoond, en verder is er aan de film geen bal te beleven. Zodat je, als er tijdens de film eens een lachmoment is, pinnig tegen je metgezel moet fluisteren: „Ja, maar dat wist ik al uit de trailer.” Nou ja, dat moet niet, maar ik doe het wel altijd.

Het verhaal, over twee mensen die samen een popliedje moeten schrijven en daarbij (ja, je gelooft het bijna niet, maar het kan!) verliefd op elkaar worden, was zo saai dat ik uren de tijd had om te obsederen over de leeftijd van Hugh. Tijdens Four Weddings, zat ik in de donkere zaal te denken, was ik pas een jaar of veertien. En Hugh was toen al iets van vijfendertig. Dus dan zou hij nu drieënvijftig moeten zijn! Een opaatje. En dan moest ik geloven dat Hugh en Drew een realistisch paartje waren? Want Drew is mijn leeftijd, dat weet ik zeker.

Van mijn geobsedeerde gereken klopte vast niets, maar het hield me in ieder geval bezig tot de aftiteling. En bij het verlaten van de bioscoop realiseerde ik me: in tijden van non-romantiek kun je prima naar een romantische komedie. En dan nog het beste naar een intens slechte romantische komedie.