Stuit van de eeuw

Een bal is gemaakt om te stuiten. Een bal mag de verkeerde kleur hebben, net niet helemaal rond zijn, vocht opzuigen; het doet er allemaal niet toe. Hij moet goed stuiten. Als een bal niet stuit? Het mes erin tot aan het handvat.

Materiaalmannen laten een bal mooi stuiten. In hun hok pompen ze net zo lang tot de gewenste luchtdruk is bereikt. Ze drukken met twee duimen in het leer. Een goede materiaalman weet hoe diep die duim mag gaan. Ze laten de bal een paar keer hard op de tegelvloer stuiten en weten: hij is goed zo.

Jammer dat ik dit weekend, in de 63ste minuut van de wedstrijd Tottenham Hotspur tegen Watford, niet in het strafschopgebied van doelman Ben Foster kon staan om de ‘Stuit van de Eeuw’ van dichtbij te bekijken.

Watford kwam net even onder de druk van de Spurs uit. Keeper Foster slenterde door zijn eigen strafschopgebied. Een goede doelman kent iedere meter rond het doel. Hij merkt alles op; kale plekken, de breedte van de kalklijnen, pollen, een uitgespuugd stukje kauwgum.

In de verte ziet Foster zijn collega Paul Robinson van de Spurs de bal in de buurt bij de zijlijn klaarleggen voor een vrije trap. Er is totaal geen spanning in het stadion. Maar met Paul Robinson is het altijd oppassen. Never a dull moment with Robbo. Robinson is de eerste keeper van het Engelse nationale elftal en Foster, van de overkant, is zijn directe concurrent.

Robinson neemt een aanloop. De bal ligt op 88 meter van het vijandige doel. Foster doet een paar passen naar voren. De bal vertrekt. Robinson tuurt, Foster tuurt.

De wind helpt een handje bij de vlucht.

Foster ziet de bal dalen. Op de rand van het strafschopgebied wachten spelers de bal af. Hij komt aangevlogen.

De bal gaat over spelers heen. Hij raakt bijna het gras. Foster doet een pas naar voren.

De bal stuit perfect. Foster springt.

Wat? Kijk nou, hij kan er niet bij. 33.000 monden gaan open. De bal is de graaiende vingers al voorbij.

Foster draait zich nog om maar is al te laat. De bal verdwijnt in het doel na de geweldige stuit. „Absolutely extraordinary, what a bounce”, roept de tv-verslaggever.

Robinson maaide in oktober vorig jaar over een terugspeelballetje heen van zijn verdediger Neville waardoor Engeland de belangrijke EK-kwalificatiewedstrijd in Zagreb tegen Kroatië verloor met 2-0. Hij was de absolute loser. Nu is hij de koning van de stuit.

Paul Robinson en Ben Foster zitten bij de selectie van het Engelse nationale elftal dat komende week speelt tegen Israël. Robinson, na de stuit: „Ik zal proberen het er niet over te hebben met Ben, ik weet hoe het voelt en ik kan zeggen, het is niet leuk.”

Liegbeest.

Op de eerste trainingsdag van de Engelsen pakt Robinson in de volle kleedkamer een opgepompte bal. Foster zit in de hoek en kijkt ongemakkelijk naar de tegelvloer. Robinson gaat in het midden staan. Dan begint hij de bal te stuiten.

Poink, poink. Het is of Foster klappen in het gezicht krijgt. Poink, poink. Robinson stuit harder en harder. Door het leer heen komen onheilspellende boventonen naar buiten. Poink! Foster krimpt ineen. Zonder één woord te zeggen weet iedereen in de kleedkamer wat het stuiten betekent.

Robinson staat voor Engeland op doel.