Loes Luca draagt dikmakende jurken in Sophie Tucker-show

Voorstelling: Sophie Tucker, door Loes Luca en Willem Breuker Kollektief. Gezien: 17/3 in de Schouwburg, Rotterdam. Tournee t/m 5/5. Inl. 020-6365569, www.willembreukerkollektief.com

Sophie Tucker weer tot leven brengen is bijna onbegonnen werk. De variété-vedette die met Amerikaans-joods aplomb scabreuze grappen maakte en gespierde shownummers zong, laat zich nauwelijks evenaren. Bette Midler kon het goed, eind jaren zeventig, en Loes Luca komt af en toe behoorlijk dichtbij, in de show die ze sinds zaterdag speelt met het Willem Breuker Kollektief. Maar ook zij kan niet meer teweeg brengen wat de echte Sophie Tucker (1884-1966) losmaakte.

Sophie Tucker, the last of the red hot mamas is een terugblik in de vorm van een optreden, waarin de diva op leeftijd haar beste nummers zingt, terugkijkt en af en toe een gebeurtenis in een scènetje naspeelt. Het script van Niek Barendsen is echter niet veel meer dan een plichtmatig uittreksel uit Tuckers levensloop. Erg spannend wordt het niet.

Ook zijn er, op muziek van Willem Breuker die wegens ziekte niet zelf met zijn Kollektief meespeelt, een paar musical-achtige nummers die het verhaaltje illustreren. Als ongelukkig dienstertje in Boston droomt Sophie dus van Broadway en zingt: „Er moet een beter leven zijn dan in dit gat / ik wil weg hier, weg hier, ik wil op pad.” Na een paar talentenjachten is het al zo ver.

In dikmakende jurken, met een schommelende tred en de handen pront in de zij, speelt Luca een waarheidsgetrouwe Tucker in haar rondborstige repertoire. Zoals het kluchtige Making whicky whacky in Waikiki, een swingend After you've gone, een verlangend The man I love en een oprecht sentimenteel My Yiddishe Momme. Dat zijn de beste momenten van de show, al is Luca’s Amerikaans helaas minder vlekkeloos dan haar Gronings (Ja zuster nee zuster) en haar Mokums (’t Schaep met de 5 Pooten). De grappen gaan haar eveneens goed af, maar de authentieke impact is niet meer te evenaren.

Daar komt nog bij dat iedere verwijzing naar de jaren tien, twintig, dertig, veertig en vijftig is weggelaten. Tucker is zodoende uit haar tijd weggehaald, wat een ietwat wezenloze indruk nalaat. Enig houvast in de tijd was geen overbodige luxe geweest, al was het maar omdat Sophie Tucker in dit land nauwelijks bekend is.

In de vindingrijke regie van Gijs de Lange hebben ook diverse leden van het tienkoppige Breuker Kollektief allerlei grappige rolletjes gekregen. En verder spelen ze vormvast in het Kollektief-idioom, met een ietwat slepende ritmiek en een vrolijke toonzetting die er soms toch nog even een feestje van maakt. Hoe kort dat ook duurt.