Eurowegwerpaansteker

Wat is er tegen een uniforme Europese standaard voor kinderveilige wegwerpaanstekers? Je kunt er natuurlijk lacherig over doen – hahaha, een Europese norm voor kinderveilige wegwerpaanstekers. Dit was de toonzetting van het artikel van Mark Kranenburg: ‘Waanzin als Europese werkelijkheid’ (NRC Handelsblad, 14 maart).

Maar als je van mening bent dat er kinderveilige wegwerpaanstekers moeten zijn – net zoals er kinderveilige sluitingen zijn voor gevaarlijke vloeistoffen in het gootsteenkastje – dan kan zo’n standaard maar beter op Europees niveau gelden. Ik zie niet in waarom de 27 lidstaten dat elk afzonderlijk moeten regelen.

Fabrikanten hebben daar ook geen moeite mee. Die zijn gewend om met standaarden te werken. Met technische standaarden, met normeringen, met veiligheidsstandaarden – liefst zo breed mogelijk zodat ze niet voor elk land een aparte uitvoering hoeven maken. Waarom is de Europese Unie ooit opgericht? Juist, om dit soort zaken te regelen. En het is terecht dat de fabrikanten stellen dat zo’n standaard voor alle 27 landen moet gelden, omdat anders een goedkoop Chinees aanstekertje via Malta of Letland in de hele EU te koop wordt aangeboden.

Je kunt je afvragen of de testprocedure voor kinderveilige de wegwerpaansteker misschien niet een beetje uit de hand is gelopen. Honderd peuters onder de vier jaar en drie maanden die in twee pogingen de aansteker moeten zien aan te krijgen. Maar wie weet hoe de veiligheid van producten in het algemeen wordt getest, zal hiervan geen moment met zijn ogen knipperen. En niet ieder individueel model hoeft getest te worden, het algemene principe is genoeg.

Blijft de vraag of die kinderveilige producten langzamerhand niet eerder een hinder dan een zegen voor de burger vormen. Vier eurocent meer voor een aansteker is erg veel geld. En wie bejaarden ziet tobben met een fles ammoniak of spiritus, heeft nog meer begrip voor een opkomende ergernis. Is dit niet overdreven veel hinder voor een paar uitgespaarde kleuterdoden?

Die vraag kun je stellen. Maar het antwoord hoef ik niet te horen van een Beierse deelstaatminister die uit ergernis een veiligheidsvoorschrift uit de stapel vist. Liever krijg ik dat antwoord van technische bureaucraten die kunnen rekenen en kunnen afwegen of een maatregel zinvol is.

Rob Biersma is redacteur van NRC Handelsblad.

Het artikel ‘Waanzin als Europese werkelijkheid’ is na te lezen op nrc.nl/opinie