Kaïn en Abel op de Amsterdamse taxi

Nachtrit, nu op DVD, gaat over twee rivaliserende broers. Dana Linssen had wel wat meer van de taxioorlog willen zien

Nachtrit (A-Film)Film: Extra’s:

Werd er maar niet zoveel geouwehoerd en wat meer taxi gereden, dan was het waarschijnlijk nog best een aardige film geweest. En ging een van die ritjes ook nog maar eens ergens naartoe. Dan had je je na afloop van Nachtrit misschien niet zo verdwaasd af zitten vragen waar die film nou eigenlijk over ging. Niet over wat de buzz ons eerst de hele tijd had wijsgemaakt: de taxioorlog in Amsterdam. Wel over een klassiek thema: twee broers en hun gesneefde dromen.

Jammer van dat eerste eigenlijk. Want iedereen die weleens een taxi in Amsterdam neemt vraagt zich af hoe het komt dat hij als hij bijvoorbeeld de standplaats bij het Centraal Station alleen nog maar is uitgereden al vijf euro zeventig moet betalen. Bijvoorbeeld. Een mooi groots verhaal over hoe het zo’n zooitje kon worden in de hoofdstad, lekker je frustraties uitleven in een film, heel wat taxiklanten waren er gebaat bij geweest. Maar goed. Er werd in Amsterdam waarschijnlijk ook teveel gepraat en te weinig gedaan. Dus met een omweg slaat Nachtrit waarschijnlijk alsnog de spijker op de kop.

Wat overblijft zijn die twee broers. Ze rijden door de nacht. Dalen af in de duisternis. Net geen Kaïn en Abel. Daarvoor zijn Dennis en Marco te zeer met elkaar begaan. Al is Frank Lammers als Dennis de goedzak en Fedja van Hûet als Marco de wereldwijze. En wordt er nog wat Bijbels geflirt met het gebod ‘Gij zult niet echtbreken’: Dennis begeert Marco’s vrouw Elize.

De titel Nachtrit roept de herinnering op aan die andere grote taxifilm: Taxi Driver van Martin Scorsese (zie kader). Ook daarin verhult de duisternis wat het daglicht niet kan verdragen en wordt tegelijkertijd voor de ogen van de hoofdpersoon de schaduwzijde van de menselijke ziel blootgelegd. Nachtrit maakt mooi gebruik van het visuele idioom van de donkerte. Psychologisch schort het er echter nogal eens aan. Gelukkig zijn daar de acteurs als Frank Lammers en Fedja van Hûet om van alles te spelen wat in het scenario ongetwijfeld diep onder de oppervlakte is gebleven. Niet voor niets zag Lammers zijn rol bekroond met een Gouden Kalf. Al was Dana Nechushtan in Utrecht nog wel verontwaardigd dat wel haar acteurs, maar niet zij als regisseuse genomineerd was. In de vrolijke extra’s op de dvd – making of en festivalverslag – is daar natuurlijk niets van terug te vinden. En zo gaat de film, met op het hoesje de aanbeveling dat de Kring van Nederlandse Filmjournalisten hem tot beste Nederlandse film van 2006 uitverkoos, op zijn eigen voorwaarden de geschiedenis in. Net als de taxioorlog.